იყო ქართველი, მამულისთვის ზრუნავდა მუდამ, ლექსების წერა შთააგონა ღვთიურმა მუზამ. უყვარდა ქალი, მას სახელად ჰქვიოდა მერი, სანდომიან ცის იყო იგი ელვა და ფერი. ეჰ, სულიერი სიმარტოვე ვიგრძენი ხალხში

მოგყევი საყვარლის ოთახამდე და ისევ დაგინახე გრძნობებგაშიშვლებული პოეზიასთან. არ გიხდებოდა შავ-თეთრი სტროფების სხეულზე ფათური. ზურგი შეგაქციე და მხრებში ამტკივდი მუნკის „კივილივით“.

ერთხელ, როდესაც მეგობრობას აუბა მხარი ლომს რესტორანში საქეიფოდ შემოყვა ხარი და ჯანმრთელობა რადგან ჰქონდა ორივეს რკინის გათენებამდე აღარ მორჩნენ დალევას ღვინის აღარ უჩანდა მათ უაზრო ღრიანცელს ზღვარი

გურულს ეკითხებიან : – კაი სიძე გყავს? ანეგდოტი გურულებზე

გურულ ციციას მიადგება მთხოვნელი: – ცაა, ვიცი, რომ დიდი ხანია ელოდები თეთრ ცხენზე ამხედრებულ უფლისწულს... – კი მასეა მერე? – ხოდა ა, მოვედი კიდევაც... – მაი კაია მარა!... უფლისწული სადღაა?

დღესაც გეძებე... (ბავშვებს, ვისზეც დედაბმა უარი თქვეს...) დღესაც გეძებე, მოვიარე მთელი ქალაქი, ისევ გაწვიმდა, დამისველა ფეხები წყალმა... ისევ მესიზმრა, გადამისვეს პურზე კარაქი, დე, გახსოვს, ადრე რომ

"..... და ვეფერები იმ ადამიანს, ვისაც ცრემლები თვალებს უსველებს". ტერენტი გრანელი მე მომეჩვენა ტიროდი მწარედ. ივნისის ღამე ელოდა ავდარს. ვგავდი გაგდებულს ქუჩაში, გარეთ. შენი ტირილი სტიქიას

მარეკები შლიდნენ ბანაკს, ქარი ჩამი-ჩუმით ჰქროდა, ვიწექ, რომელიღაც ბალახს უცბად ქალის სუნი ჰქონდა.

დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ... მიყვარხარ მაგრამ მშიერი ვარ ამ

შენთვის სამყარო შევქმენი ჩემში ულამაზესი ჩემო გულისთქმავ მინდა ჩამხედო სულის სარკეში უკანასკნელი ამოსუნთქვისას...