ჰუგო ფონ ჰოფმანსთალი - Hiugo Fon Hofmanstali

ბავშვისადმი

(bavshvisadmi)


გაგეზრდება ვარდისფერი ფეხები
და საძებნად წახვალ მზიან მხარეთა,
იქ ყრუ კედელს არასდროს შეეხლები,
გაგეზრდება ვარდისფერი ფეხები.
გელოდება მზე შლეგი და მცხუნვარე,
აორთქლებულ ასწლეულთა ჰაერი
კენწეროებს შერჩენია მდუმარეთ.
გელოდება მზე შლეგი და მცხუნვარე.
გადაივლის ჟამი დღეთა მჟლეტელი,
მაგრამ თურმე, ნაპირებს აწყდებიან,
ბობოქრობენ ზღვები დაუშრეტელი.
გადაივლის ჟამი დღეთა მჟლეტელი.
თქვი, არ გინდა ტყის ნაპირას იარო,
წამით დათმო ხის რძით სავსე ფიალა
და გომბეშოს საზრდო გაუზიარო.
თქვი, არ გინდა, ტყის ნაპირას იარო?
ან რას იტყვი, ოცნება რომ აგიხდეს:
ერთად ვახშმობთ, ტყეს აყრუებთ სიცილით
და ვარსკვლავიც, ლამის, ჯამში ჩაგიხტეს,
თქვი, რას იტყვი, ოცნება რომ აგიხდეს?
მიადგები მარადი ზღვის ნაპირებს
და დელფინსაც უცებ დაიმეგობრებ,
შენთან ერთად თამაშს რომ დააპირებს,
მიადგები მარადი ზღვის ნაპირებს.
ახლა უკვე ვერსად დაემალები,
მაგრამ ერთხელ ზღვას რომ ჩაყვეს წიაღში,
ცრემლს უმალვე შეგიშრობენ ქარები,
ახლა უკვე ვერსად დაემალები.
შორ მხარეებს ადგათ მზის შარავანდი
იქ დრო ისევ ძველია და მარადი.
იდუმალად, მზე შინა და გარეთა
შენს ვარდისფერ ფეხებს ფორმას ანიჭებს,
რომ მნახველი გახდე მარად მხარეთა.