ჰუგო ფონ ჰოფმანსთალი - Hiugo Fon Hofmanstali

ბებია და შვილიშვილი ბიჭუნა

(bebia da shvilishvili bichuna)

“ფიქრი გაგირბის სხვაგან,
თან ჩემს მუხლებზე ხტები!”
საიდან მიხვდი, როგორ?
“ისე, უბრალოდ, ვხვდები!”

“ამ ტკბილ სიმშვიდეს ასე
შემიკრთობს, აბა, სხვა ვინ?”
და შენც მასავით უცებ
გადააქნიე თავი.

“ შენ თქვი: “ოდესღაც...” არა!
ნეტარებას ვგრძნობ ახლა...
თქვი, შენს სიტყვას და მზერას
რა შთაგონება ახლავს?!

ქალწულობა და ქროლვა
შორს გადაფრენილ ჟამთა...
სულის მეღება კარი!”
ეს მეც ვიგრძენი, მართლა!

და სუყველა ვართ ერთად,
უცხო ვარსკვლავზე ვსახლობთ,
თან მასთან, თანაც შენთან,
ასე შორი და ახლო!

“თუ პაპაშენთან შეყრა
არ მითრთოლებდა წამწამს?
მაშ, ჩემს კუბოსთან შეხლა
რატომღა მაკრთობს ამ წამს?”

რა დროს კუბოა! კარგი!
გარეთ მზეა და თბილა...
ზიხარ, შვილიშვილს უმზერ
და მასლაათობ ტკბილად.

ცნობისმოყვარე თვალებს
უცებ აანთებს კითხვა:
“მაგ შენს პატარა გზაზე
ვინ ჩაირბინა, მითხარ?!”

ჰო, დრო დამიდგა მართლაც
უცხო სიზმართან შეყრის...
ვიწრო, დახშული სივრცე
რა უცნაურად მეკვრის!

“იგრძენი, ჩემი გული
როგორ განათდა მყისვე,
როს ასჯერ ნაკოცნ ბაგეს
დაეკონები ისევ,

ჩემს გახსენებას ცდილობ,
ნუ შეიჩვიე დარდი:
როცა ვკვდებოდი, შვილო,
იმ შენს ნორჩ ქალწულს ვგავდი.”