აეროპორტში დაწერილი ავტობიოგრაფია
“დაიგვიანებს...”
მგზავრებიც, ალბათ, ამას ელოდნენ
და არც არავინ შეეცდება ჩხუბის ატეხვას
ხელბარგიანთა პროცესია მორჩილად იცდის.
“დაიგვიანებს...”
მაგრამ რამდენ ხანს?
ესეც, როგორც ჩანს, არავინ იცის.
კაფეებთან და ჯიხურებთან დაიწყება ნელი მსვლელობა.
მეც ვუერთდები.
ზოგიერთებმა მოიჩხრიკეს სიგარეტი და ბილეთები.
იქნებ, ღიმილიც საჭიროა, რომ დავმეგობრდე, ვისთანაც მინდა,
მაგრამ როცა რაღაცას ელი, ჯობს, მარტო დარჩე
მეგობრობა ხომ დროის კარგვად არასდროს ღირდა!
ამასობაში ჩაიმარცვლა ექვსი საათი.
წუხელ, გემსაც რომ გავყოლოდი, უკვე ჩასული ვიქნებოდი ტაატ-ტაატით.
თუმც, ახლა რაღა შეიცვლება!
გამყიდველი ქალიშვილი მთქნარებით კვდება.
გამომშრალი და უმოქმედო,
სინათლეს ვგავარ, ლამპიონში რომ იშრიტება.
ბოლო იმედის ასრულება
სულ ეს იყო, ახლა რაც მსურდა.
არ გამიმართლა.
და ეს ნატვრაც წამში გაცრუვდა.
მოძღვრება წიგნის მკითხველთათვის
მაშინ, წიგნებში თავჩარგული, ღამეს ვათევდი
და რასაც სკოლა ვერ მაძლევდა, წიგნებს ვართმევდი.
რა გამოვიდა დღე და ღამე წიგნის კითხვიდან?
არც არაფერი თურმე, მხოლოდ თვალებს ვითხრიდი.
ან რით შეეძლო კითხვას ჩემთვის კარგის მოტანა
თანდათანობით, ორის ნაცვლად, გავხდი ოთხთვალა.
ასოებს გარდა, რაც სათვალემ გამოაჩინა,
ისიც იყო, რომ ბედისწერამ მწარედ დამცინა:
განსაკუთრებით, ღამე მხდიდა მშვიდს და დახვეწილს
ხან კბილს ვიმტვრევდი, ხანაც ლურსმანს პიჯაკს ვაფხრეწდი.
ქალს ბნელ ოთახში ბეზესავით ვთქვეფდი, საცოდავს,
ამასობაში, შენი სექსი აღარც მახსოვდა.
ნუ წაიკითხავ დამიჯერე და არ წააგებ,
წიგნის ქარქაშში თვალთა მახვილს ნუღარ ჩააგებ.
კაცი ის არის, სატრფოს ფიქრსაც რომ არ დააცლის,
თავის უფლისწულს, რომ იტყვიან, თვალწინ ააცლის.
ვინც ეჭვის ფასად, ბედს გაუსწრებს ერთი ნაბიჯით,
აი, ის არის ნაღდი კაცი, ნაღდი ძმა-ბიჭი.
აღშფოთდი, თუნდაც უნდა გითხრა მაგარ-მაგარი:
წიგნი გონების ტვირთია და ტვინის ნაგავი.
“დაიგვიანებს...”
მგზავრებიც, ალბათ, ამას ელოდნენ
და არც არავინ შეეცდება ჩხუბის ატეხვას
ხელბარგიანთა პროცესია მორჩილად იცდის.
“დაიგვიანებს...”
მაგრამ რამდენ ხანს?
ესეც, როგორც ჩანს, არავინ იცის.
კაფეებთან და ჯიხურებთან დაიწყება ნელი მსვლელობა.
მეც ვუერთდები.
ზოგიერთებმა მოიჩხრიკეს სიგარეტი და ბილეთები.
იქნებ, ღიმილიც საჭიროა, რომ დავმეგობრდე, ვისთანაც მინდა,
მაგრამ როცა რაღაცას ელი, ჯობს, მარტო დარჩე
მეგობრობა ხომ დროის კარგვად არასდროს ღირდა!
ამასობაში ჩაიმარცვლა ექვსი საათი.
წუხელ, გემსაც რომ გავყოლოდი, უკვე ჩასული ვიქნებოდი ტაატ-ტაატით.
თუმც, ახლა რაღა შეიცვლება!
გამყიდველი ქალიშვილი მთქნარებით კვდება.
გამომშრალი და უმოქმედო,
სინათლეს ვგავარ, ლამპიონში რომ იშრიტება.
ბოლო იმედის ასრულება
სულ ეს იყო, ახლა რაც მსურდა.
არ გამიმართლა.
და ეს ნატვრაც წამში გაცრუვდა.
მოძღვრება წიგნის მკითხველთათვის
მაშინ, წიგნებში თავჩარგული, ღამეს ვათევდი
და რასაც სკოლა ვერ მაძლევდა, წიგნებს ვართმევდი.
რა გამოვიდა დღე და ღამე წიგნის კითხვიდან?
არც არაფერი თურმე, მხოლოდ თვალებს ვითხრიდი.
ან რით შეეძლო კითხვას ჩემთვის კარგის მოტანა
თანდათანობით, ორის ნაცვლად, გავხდი ოთხთვალა.
ასოებს გარდა, რაც სათვალემ გამოაჩინა,
ისიც იყო, რომ ბედისწერამ მწარედ დამცინა:
განსაკუთრებით, ღამე მხდიდა მშვიდს და დახვეწილს
ხან კბილს ვიმტვრევდი, ხანაც ლურსმანს პიჯაკს ვაფხრეწდი.
ქალს ბნელ ოთახში ბეზესავით ვთქვეფდი, საცოდავს,
ამასობაში, შენი სექსი აღარც მახსოვდა.
ნუ წაიკითხავ დამიჯერე და არ წააგებ,
წიგნის ქარქაშში თვალთა მახვილს ნუღარ ჩააგებ.
კაცი ის არის, სატრფოს ფიქრსაც რომ არ დააცლის,
თავის უფლისწულს, რომ იტყვიან, თვალწინ ააცლის.
ვინც ეჭვის ფასად, ბედს გაუსწრებს ერთი ნაბიჯით,
აი, ის არის ნაღდი კაცი, ნაღდი ძმა-ბიჭი.
აღშფოთდი, თუნდაც უნდა გითხრა მაგარ-მაგარი:
წიგნი გონების ტვირთია და ტვინის ნაგავი.