პასუხი - pasuxi
კვლავ ძველებურად
იცხოვრე, დედი.
გიყვარვარ, ვიცი,
გახსოვარ, მნატრობ.
თუმც, ვერ გაიგებ
ასეთი ხვედრი
რად მერგო, ვცხოვრობ
ამგვარად რატომ.
მანდ ზამთარია.
მთვარიან ღამეს
ვიცი, რომ გულში
გაივლებ, თითქოს
გარეთ ვიღაცა
შოთხვის ხეს არხევს
და ფანჯარასთან
ჩამოყრის ფიფქებს.
ო, ამ ქარბუქში
ვით დაიძინებ?
საკვამურ მილებს
ქარი აბღავლებს.
გინდა წამოწვე,
საწოლს ეძიებ...
ხედავ – კუბოა
და შენ გმარხავენ.
მედავითნენი
თითქოს ათასნი –
გალობს დუდღუნით
ქარი-მსტოვარი!
ცვივა ფიფქები,
კუბოს თავთან კი
არც ცოლია და
არც მეგობარი.
მე გაზაფხული
მიყვარს უფრორე.
მიყვარს, ტალღებად
მომსკდარ ნაკადებს
რომ გასცქერი და
თვალს ვერ უტოლებ,
თითქოს ხომალდებს
რომ მოაქანებს.
თუმც, იმ გაზაფხულს,
რომელიც მიყვარს,
რევოლუციის
სახელს ვუწოდებ.
მხოლოდ მის გამო
თუ ვებრძვი სიტყვას,
მას მოველი და
მას მოვუწოდებ.
ჯერ კი სიბილწე
გვახრჩობს, არ გვინდობს!
ჯერ არ იცვლება
ირგვლივ ამინდი!
სული მიშფოთავს,
სწორედ ამიტომ,
სმასა და ჩხუბში
ზღვარს გადავედი.
მაგრამ, ძვირფასო,
მოვა ის წამი,
მოვა ნანატრი ხანა, გჯეროდეს!
ერთს ზარბაზანი,
ამას – კალამი
განა ტყუილად
უნდა სჭეროდა.
ნუ ჩაიქნიე
ამაოდ ხელი.
ფული?! დაღუპვა?!
ეს შენ მწერ მაგას?
ძროხა ხომ არ ვარ,
ვირი ან ცხენი,
რომ გამდენონ და
მომწყვიტონ ბაგას.
თავად გამოვალ,
დრო რომ დადგება,
როცა პლანეტას
შეძრავს გასროლა.
გიყიდი თავშალს,
გამოგადგება,
მამას ვუყიდი
რამეს, სახსოვრად.
ჯერ კი – ბუქია,
ვით მედავითნე –
გალობს დუდღუნით
ქარი-მსტოვარი!
ცვივა ფიფქები,
კუბოს თავთან კი
არც ცოლია და
არც მეგობარი.
კვლავ ძველებურად
იცხოვრე, დედი.
გიყვარვარ, ვიცი,
გახსოვარ, მნატრობ.
თუმც, ვერ გაიგებ
ასეთი ხვედრი
რად მერგო, ვცხოვრობ
ამგვარად რატომ.
მანდ ზამთარია.
მთვარიან ღამეს
ვიცი, რომ გულში
გაივლებ, თითქოს
გარეთ ვიღაცა
შოთხვის ხეს არხევს
და ფანჯარასთან
ჩამოყრის ფიფქებს.
ო, ამ ქარბუქში
ვით დაიძინებ?
საკვამურ მილებს
ქარი აბღავლებს.
გინდა წამოწვე,
საწოლს ეძიებ...
ხედავ – კუბოა
და შენ გმარხავენ.
მედავითნენი
თითქოს ათასნი –
გალობს დუდღუნით
ქარი-მსტოვარი!
ცვივა ფიფქები,
კუბოს თავთან კი
არც ცოლია და
არც მეგობარი.
მე გაზაფხული
მიყვარს უფრორე.
მიყვარს, ტალღებად
მომსკდარ ნაკადებს
რომ გასცქერი და
თვალს ვერ უტოლებ,
თითქოს ხომალდებს
რომ მოაქანებს.
თუმც, იმ გაზაფხულს,
რომელიც მიყვარს,
რევოლუციის
სახელს ვუწოდებ.
მხოლოდ მის გამო
თუ ვებრძვი სიტყვას,
მას მოველი და
მას მოვუწოდებ.
ჯერ კი სიბილწე
გვახრჩობს, არ გვინდობს!
ჯერ არ იცვლება
ირგვლივ ამინდი!
სული მიშფოთავს,
სწორედ ამიტომ,
სმასა და ჩხუბში
ზღვარს გადავედი.
მაგრამ, ძვირფასო,
მოვა ის წამი,
მოვა ნანატრი ხანა, გჯეროდეს!
ერთს ზარბაზანი,
ამას – კალამი
განა ტყუილად
უნდა სჭეროდა.
ნუ ჩაიქნიე
ამაოდ ხელი.
ფული?! დაღუპვა?!
ეს შენ მწერ მაგას?
ძროხა ხომ არ ვარ,
ვირი ან ცხენი,
რომ გამდენონ და
მომწყვიტონ ბაგას.
თავად გამოვალ,
დრო რომ დადგება,
როცა პლანეტას
შეძრავს გასროლა.
გიყიდი თავშალს,
გამოგადგება,
მამას ვუყიდი
რამეს, სახსოვრად.
ჯერ კი – ბუქია,
ვით მედავითნე –
გალობს დუდღუნით
ქარი-მსტოვარი!
ცვივა ფიფქები,
კუბოს თავთან კი
არც ცოლია და
არც მეგობარი.