ჰაო-ჟანი მენ - სიშანის მთაზე ვეწვიე სინ ეს

ნავი ირწევა - მე მდინარით მივემართები:
მოხილვა მწადის მეგობარის ჩემის სავანის.
დამყურებს მნათი დამავალი, მზერანათელი,
მეთევზეაო - არ იფიქრებს ჩემზე მავანი.
დავხედავ: წყალი მოკამკამე. ფსკერზე ქვშიანი.
ბამბუკის კუნძულს შესევია, ვხედავ, ხალხი და
შლიან სათხევლებს . . . მოჩანს სახლი. მაღლა - სიშანი.
სახლსა მყოფელი წიგნს კითხულობს - მესმის სახლიდან.
კეთილმოუბართ დაგვავიწყდა ღამე, ახლა კი
საცაა ლანდი დაგვადგება. სუსხიან დილას,
ვითარცა იმ ბრძენს, ვინც კოკოშით, როგორც გლახაკი,
სვამდა და ედგა თავს ღვთიური სიმშვიდის ჩრდილი.