ჰაო-ჟანი მენ - შემოდგომაზე ლანშანის მთიდან ამ ლექსს ვუგზავნი ჩან მეხუთეს

აქ, ბეიშანზე,
მოქათქათე ღრუბელთა შორის
გადმოვიხვეწე . . .
სული იშვებს მარტო დუმილით.
ამოვედ მოძმის სახილველად.
და გული თრთოლით
მიფრინავს იქით -
სად ჩიტები გაჰქრნენ შუილით.
მოდგა ნაღველი:
მოდის ბინდი საღამოისა.
მაგრამ მიხარის:
იხსნებიან სხვა სიშორენი.
მე ვხედავ სოფლის მობინადრეთ,
ლაღად მოისმის
მათი ყაყანი,
ნაპირს მოსწვდა ხალხის მორევი.
ხენი მოჩანან ჩირგვებივით
ცის დასავალთან.
ყურეში ნავი მიუბიათ -
ნალევი მთვარის.
როს მოხვალ ღვინით, მეგობარო,
შორით მავალი?
სთველის დღეობას
შევეგებოთ ნადიმად მჯდარნი.