ჰაო-ჟანი მენ - ღამით ვბრუნდები ლუმენში

საყდარში დარეკეს ზარები მწუხრისა -
ჩანავლდა, ჩაქრა დღეი სუფეული.
მოისმის მწუხრისხანს ყაყანი მოგზაურთა ,
ნავებს ვეძალებით წინარე უბეულის.
ხმაურობს, ტორტმანებს ნაპირი ქვიშიანი,
სოფლისკენ ჩქარობენ მავანნი.
მივდივარ ნავით მდინარის თანამგზავრი,
ლუმენში ვბრუნდები, ღამეში მავალი.
მთვარემ გადახადა მწუხრი არემარეს,
ვიგრძენ: ღამეული ხენი უცხონია . . .
ასე შეუმჩნევლად ლუმენს მივაღწიე,
სადაც სიჩუმეში პან გუს უცხოვრია.
კლდოვან ჭალაკებში, წაშლილ ბილიკებზე
მწყემსავს მდუმარებას ტევრი ატეხილი.
ოდენ ხეობათა წიაღ მარტოსული
მოდის და მიდის ერთი განდეგილი.