საუბრები ფრთხილზე ფრთხილი,
ოდნავ გასარჩევი ხმები,
კეფით თხემზე აკრეფილი
თმები, საოცარი თმები.
სავარცხელქვეშ მოქცეული
კუშტად იმზირება ქალი,
თავზე ცერად მოქცეული
ადგას ნაწნავების რკალი.
ქუჩაში კი ის ქარია,
ამინდი რომ გვამცნო ავი,
გამვლელები იჩქარიან,
რომ შინ დროზე შერგონ თავი.
ხან ქუხილი შესძრავს ქალაქს,
ჩაუქროლებს ქუჩებს მარდად,
ხან სარკმელთან ალაგ-ალაგ
ოდნავ შეტოკდება ფარდა.
თითქოს კვლავ სიმშვიდე დგება,
თითქოს წამით ცხრება ღელვა,
მაგრამ მაინც წყება-წყება
ცაზე ისევ დაძრწის ელვა.
ხოლო როცა ცანათელი
დილა დასცქერს წვიმის შედეგს,
ტროტუარზე ვით ათევენ
გუბეები თავსხმის შემდეგ.
უგუნებოდ უწევთ მზერა
ღამენათევ ცაცხვებს დაღლილთ,
ყვავილობა უდგათ ჯერაც
და აფრქვევენ სურნელს მაღლით.