ნუ მინდობ, შენსა ლხენასა! მთლად მიმეც აღმაფრენასა, შენს ხმებს ვუმონებ, გეთაყვა, მღელვარე გულის ძგერასა......

მე მიღალატეს ძველმა რითმებმა (ძველ მეგობრებსაც ვამჩნევ მე ღალატს), თუმცა მე მასთან მიყვარდა შებმა - ეხლა რა...

შენ აღტაცებით ისევ ენთები, ძველი ტაძრები ისევ შენდება, ეფემერიდებს გამოენთები და სადმე მაინც გაგითენდება....

შემოსილნო გამჭვირვალე ბლონდებით, ყრმობის ქარნო, ნეტა რად მაგონდებით? ტყდება გული, ერთხელ გაიბზარა რა, არარა...

მძიმე ქარები გარეთ კვნესიან, დღემდე ოცნება სივრცე მეგონა, რა ძვირფასია ეს პოეზია და იდუმალი ქალი ლენორა....

ძვირფასო, ახლა მითხარი რა გსურს, მე შენ მომეცი უწინ პირობა. შენ იგონებდი შორეულ წარსულს და როიალიც ჩვენზე...

ამ ფიქრის გარდა კარია ახლო, მოვა დრო და მე დავიღუპები. განთიადია და მინდა ვნახო ეს ოქროსფერი ზეცის ღრუბლები....

ჩემთვის წამებას უდრის ხმა შორეული ქალის. იყოს ამინდი ცუდი და მაწუხებდეს ქარი. terenti graneli chemtvis...

ახლა ღამეა და თითქოს ცივა და წინ იშლება უსაზღვრო არე. ახლა ღამეა, ოთახში ვზივარ, აივანს ისევ ანათებს მთვარე....

ახლა ასეა, რა იყო წინათ, ახლა ეს დარდი უფრო კარგია. სადღაც ნისლია, სადღაც იწვიმა, სადღაც ღრუბლები ცაზე...