დრო ითვლის წამებს, ჩუმად და თავისთვის... დღეს ბოლო აკორდი მომიძღვნა წარსულმა... მომავალს, შეხვედრა დავუთქვი,...

მაღლა მზე მიღიმის, ზღვა კოცნის ნაპირებს... მე თვალებს ვხუჭავ და ვუსმენ მელოდიას... me zgva da gitara zviad...

არაფრად მჭირდება – ეგ თქვენი მცნებები... რა ვქნა, თუ არა ვარ თქვენსავით მართალი... მე ბოლოს მომიღებს, ლექსი...

-გამარჯობათ, მე თქვენ გიცნობთ? - მგონი არა! -კიბეს ავყვეთ, სადღაც ახლოს კარებია. -ხედავთ როგორ უცნაურად...

სევდისფერ თვალებს არ ელის შვება, დარდები ათოვს დახრილ წამწამებს, ჩამომხვრჩალ ფიქრთა ურიცხვი წყება აკვდება...

მე ხელს ყოველთვის მიშლიდა რაღაც, რომ საკადრისი თაყვანი მეცა! არ მივარგოდა არც ერთი კაბა, არა ბრწყინავდა...

შემოდგომაზე გიხსენებ, როცა, ჭადარს ყვითელი ფოთლები სცვივა, ერთი ისეთი თილისმა მომცა, არ შეგვახვედრა ქუჩაში...

ჩემს ქუჩაზე შემოსახლდა ზამთარი ლამპიონებს მიესალმა სიცივე, აღარ მინდა შემოდგომა,დამღალა აღარ მინდა სულ ერთი...

წითელ ვარდებში გადაშლილი თეთრი ვარდი ხარ, მაგრამ, შენ მაინც მოწყენილი, რატომ დადიხარ? დარდი არ გშვენის ჩემო...

ქალი ბუნების სილამაზეა დარში, ავდარში დაუჩოქელი ის სიყვარულში გიჟი მარტია და ყველა კაცის გულის მპყრობელი...