მე ვინ ვარ, შენ რომ გიწოდო – ჩემი... შეგასხა ფრთები – ჩემი ლექსები... თუ სამუდამოდ, წარსულში ვრჩები... და...

სევდა და დარდი დღეებს მიმძიმებს... და მაინც, მზეს და ღიმილს გადარებ... zviad kechaymadze kechakmadze me moval...

დღე ფიქრებით, ოცნებებით აივსო... შემოდგომის სევდიან დღეს გავხარ... გელოდები, რომ ხელახლა დავიწყო... zviad...

უძილო ღამე, ყოველ დილას საწოლთან მორცხვობს... მზე მიალერსებს, და ჩვილივით მიკრავს უბეში... პოეტში, თურმე......

მთის გადაღმა, გელოდები, მზე რომ ჩავა... ვიცი მოხვალ, შემისრულებ დანაპირებს... როცა ფანჯრებს გადაღებავს ღამე,...

შენ ხარ სიცოცხლის წყარო, მე უშენობით, დავშრი... შენგან სიყვარულს ვსწავლობ, როგორც სიარულს ბავშვი.. zviad...

წვიმა – ლექსებად მოდის... ღამე – ბავშვივით ტირის... შენ, ვერ იხსენებ როდის... მე კი, ხელახლა ვყვირი... zviad...

მე ცას გადავხურავ ჩალით, გულსაც გადაგიშლი, ბრმად... თუ მთხოვ, შევჩერდები წამით... ერთად გავაგრძელოთ გზა......

არ ვიცი, რა ვუყო ამ სევდას, უშენოდ... ყოველდღე რომ მოდის, მაგიჟებს თავიდან... ვცდილობ რომ, ცხოვრებას ზურგი არ...

სიცოცხლე - სევდის მახე... და ცა, ფიქრების მოლი, სევდა მახეში მახვევს... მაინც, ბოლომდე ვბრძოლობ... zviad...