აშართა შაირი (asharta shairi)
რაღა ქრთამმაგი, დალაგდა ცათა შინა
ბადაგში გალეშილ ბრძენთაგან ერთერთმა,
ნადიმი ალია ავგიას თავლაში,
ჭიდილი მომინდაო ღმერთებთან მელექსეს.
შესცქერის ღამისად მთვარიანს
ნანახად მთებიდან ქორფები მოსდევსო
მისანი ალაგნი ალალნი არიან
და ისრად დარაზულ დილეგში გოდებსო,
თოხუნის საგულეს ჩასძახის თეკლათი
ეპოქა თურქმაჩის ოდაში იქმნება,
იაბოს თუქალთვე ექცევა თექათი
მისი მორჯულებაც არ იქნება
და ისინი ყნოსავენ თოშიან ოხშივარს
მინდორსაც ნაბინდი ხოქივით მოედო
თუმცაღა დიადნი სიტყვისთვის ვშობილვართ
დუმილიც რარიგად შეგშვენის პოეტო.
შადუნმა ცადმისვლის რაღამი იდიდა
არადა არამწამს ბარძივში აბები
ავარად შობილი უცათი მითიდან.
ვუმტვრიე გუმბათიანს დარაბები,
ჩემს ეულ ყიამეთს რა გინდა მდაბალო,
გამშორდი შერცხვები ოსტატის ხელებთან,
მაგრიგად მასკდება მკლავებზე ნაშოლტი,
ჭიდილიც რომ გამიმართავს ღმერთებთან.
გათენდა ისარმაც მიაგნო საგულეს,
აბუჩსაც გონმაჰკრა რა ბედიც ავნებდა
კაპიკად საკენკი მიუგდო მსახურებს.
მდუმარეს მდუმარედ დამნებდა.
რაღა ქრთამმაგი, დალაგდა ცათა შინა
ბადაგში გალეშილ ბრძენთაგან ერთერთმა,
ნადიმი ალია ავგიას თავლაში,
ჭიდილი მომინდაო ღმერთებთან მელექსეს.
შესცქერის ღამისად მთვარიანს
ნანახად მთებიდან ქორფები მოსდევსო
მისანი ალაგნი ალალნი არიან
და ისრად დარაზულ დილეგში გოდებსო,
თოხუნის საგულეს ჩასძახის თეკლათი
ეპოქა თურქმაჩის ოდაში იქმნება,
იაბოს თუქალთვე ექცევა თექათი
მისი მორჯულებაც არ იქნება
და ისინი ყნოსავენ თოშიან ოხშივარს
მინდორსაც ნაბინდი ხოქივით მოედო
თუმცაღა დიადნი სიტყვისთვის ვშობილვართ
დუმილიც რარიგად შეგშვენის პოეტო.
შადუნმა ცადმისვლის რაღამი იდიდა
არადა არამწამს ბარძივში აბები
ავარად შობილი უცათი მითიდან.
ვუმტვრიე გუმბათიანს დარაბები,
ჩემს ეულ ყიამეთს რა გინდა მდაბალო,
გამშორდი შერცხვები ოსტატის ხელებთან,
მაგრიგად მასკდება მკლავებზე ნაშოლტი,
ჭიდილიც რომ გამიმართავს ღმერთებთან.
გათენდა ისარმაც მიაგნო საგულეს,
აბუჩსაც გონმაჰკრა რა ბედიც ავნებდა
კაპიკად საკენკი მიუგდო მსახურებს.
მდუმარეს მდუმარედ დამნებდა.