ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს: რა და­ა­შა­ვე,

შენს მყუდ­რო კუთხეს რომ ვერ მი­ა­გენ

და წყნე­თის ქვე­მოთ ქა­რი ნარ­შა­ვებს

სულ და­უ­დევ­რად აფ­ო­რი­ა­ქებს.


რა ვრცე­ლია და უკ­ი­დე­გა­ნო

სივ­რ­ცე, რომ­ლი­თაც მზე­რა ივ­სე­ბა,

ხსნა არ იქ­ნე­ბა თვი­თონ შენ­გა­ნაც,

ამ­ას ხომ ხვდე­ბი უკ­ვე ის­ე­დაც.


გა­დახ­ვალ ხიდ­ზე, სა­დაც მდი­ნა­რე

ვე­რე კვლავ ის­ევ ისე მი­ღე­ლავს,

და ხე­დავ მწუხ­რის მსუ­ბუქ მი­ნა­რევს,

შენ სა­ი­თაც კი არ გა­ი­ხე­დავ.


შენ სა­ი­თაც კი არ გა­ი­ხე­დავ

ყველ­გან იდ­გე­ბა წყნა­რი ფერ­დო­ბი

არ გენ­დო­ბი­ან, კა­რი იღ­ე­ბა

და იხ­უ­რე­ბა, შენც არ ენ­დო­ბი.


ცხოვ­რე­ბას მო­აქვს თა­ვის ზვირ­თე­ბი

მო­აქვს ფო­თო­ლი, ხავ­სი, ნა­ფო­ტი

და გა­ვიწყ­დე­ბა წყნა­რი კირ­თე­ბით

რა­საც ფიქ­რობ­დი და არ ამ­ბობ­დი.


და გა­ვიწყ­დე­ბა, დაგ­ვიწყე­ბია,

დაგ­ვიწყე­ბია უკ­ვე მწა­რე­დაც

რო­ცა ჩრდი­ლე­ბი წყნა­რად წვე­ბი­ან

ცხოვ­რე­ბაც წყნა­რი მო­ჩანს გა­რე­დან.


რა­ტომ და­დი­ხარ, რო­გორც სა­ლო­სი,

ზოგ­ჯერ ფხი­ზე­ლი, ზოგ­ჯერ ნას­ვა­მი

და ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბის ტა­ნი­სა­მო­სი

რა­ტომ გაც­ვია შენც იმ­ათ­სა­ვით.


შენ ალ­ბათ გიკ­ვირს, რა და­ა­შა­ვე,

რა­საც ეძ­ებ­დი, რომ ვერ მი­ა­გენ,

ირგ­ვ­ლივ ლაყ­ბო­ბენ და ხორცს ხარ­შა­ვენ

და კითხუ­ლო­ბენ: პა­სუხს ვინ აგ­ებს?