ლია სტურუა - ნერ­ვი­უ­ლი მხატ­ვ­რე­ბის გა­მო­ფე­ნა­ზე

lia sturua nerviuli mxatvrebis gamofenaze
სი­ცი­ვე კაწ­რავს რბილ ამ­ინდს,

გლუ­ვად რომ მე­დო მხრებ­ზე,

ხელ­შე­სა­ხე­ბად ხორ­კ­ლი­ანს ხდის,

ფა­სი ედ­ე­ბა სით­ბოს

მაგ­რამ ოთ­ა­ხის მცე­ნა­რე­დაც

რომ ვიქ­ცე, მა­ინც,

შა­ვი ყვა­ვი­ლე­ბი ამ­ო­მი­ვა თა­ვი­დან,

ღია ფე­რე­ბი აქ­ა­უ­რე­ბის­თ­ვი­საა,

მე უც­ხო ვარ აქ­აც,

სა­კუ­თარ სახ­ლ­შიც,

მხო­ლოდ, მუ­ზე­უ­მე­ბი მაძ­ლე­ვენ შე­ღა­ვათს,

თა­ვი­სი ფარ­თო ბუ­ნე­ბის გა­მო...

ხა­იმ სუ­ტი­ნი...

ის­იც უც­ხო იყო,

ამ­ი­ტომ ხა­ტავ­და ისე,

თით­ქოს, ქვე­ყა­ნას ებრ­ძო­და,

მო­ხარ­შუ­ლი კი­ბო­ე­ბი­ვით

წი­თე­ლი კი­ბით შე­დი­ო­და

ჩვე­უ­ლებ­რივ პე­ი­ზაჟ­ში

და მო­ყავ­და თა­ვი­სი გუნ­დი:

ქა­ლე­ბი და კა­ცე­ბი,

დაგ­რე­ხი­ლე­ბი,

მას­ზე უფ­რო უც­ხო­ე­ბი,

რომ­ლებ­მაც იც­ოდ­ნენ,

რომ გა­მო­ფე­ნებს შე­ე­ხიზ­ნე­ბი­ან

და მო­ის­ვე­ნე­ბენ...

შა­ვი ყვა­ვი­ლე­ბი

ისე ხში­რად ამ­ომ­დის თა­ვი­დან,

რომ თმის და­ვარ­ცხ­ნა მი­ჭირს,

მუ­ზე­უ­მე­ბი სი­ურ­რე­ა­ლის­ტე­ბის

ნა­ხა­ტე­ბის­გან ვე­ღარ მარ­ჩე­ვენ...