ლია სტურუა -ლამაზი მკვლელო­ბა

lia sturua lamazi mkvleloba
სა­და­ფის ღი­ლე­ბით შეკ­რუ­ლი

არ­ა­სე­რი­ო­ზუ­ლი კა­რა­დე­ბი­დან,

რომ­ლებ­შიც სა­ი­დუმ­ლო უნ­და იდ­ოს,

სუფ­თა­წე­რის გაკ­ვე­თი­ლე­ბი­ვით ლა­მა­ზი,

მე კი წიგ­ნე­ბი და ჭურ­ჭე­ლი მიწყ­ვია,

ზოგ­ჯერ ამ­ო­მაქვს ჩე­მი

ბავ­შ­ვო­ბის სახ­ლი, სა­დაც

ად­ა­მი­ა­ნებს და საგ­ნებს

უყ­ვარ­დათ ერთ­მა­ნე­თი:

რო­ი­ა­ლი და ბე­ბი­ა­ჩე­მი

შო­პე­ნის ვერ­ცხ­ლის­ფერ

ქო­ნე­ბას იყ­ოფ­დ­ნენ,

წვე­თე­ბი და ნამ­ცე­ცე­ბი

ჩემ­ს­კენ ცვი­ო­და,

მათ შუქ­ზე გა­ვი­ზარ­დე.

დე­დას და­ბორ­კი­ლი ფე­ხე­ბი

მსუ­ბუ­ქი სტო­კა­ტო­თი

ეხ­ე­ბოდ­ნენ იატ­აკს, რომ

ღვი­ნის ყვა­ვი­ლე­ბი არ გა­ეს­რი­სათ,

მა­მა­ჩე­მის ამ­ო­სუნ­თ­ქუ­ლი...

ჩემ­თან კი მო­დი­ო­და

უთ­ა­ვო მხე­და­რი,

რო­მე­ლიც მიყ­ვარ­და

შიშ­ვე­ლი ყე­ლის

უს­უ­სუ­რო­ბის გა­მო.

მოჭ­რი­ლი თა­ვი, ლან­გარ­ზე და­დე­ბუ­ლი,

მე­რე გა­მოჩ­ნ­და,

ახ­ა­ლი სახ­ლი ზრუ­ნავ­და ჩემ­ზე,

კოშ­მა­რებს არ მაკ­ლებ­და,

სულ ბო­ლო ჩე­მი თა­ვი იყო,

გა­მობ­მუ­ლი წი­თე­ლი კრეპ­დე­ში­ნის

ტან­ზე და მთვა­რე­სა­ვით სევ­დი­ა­ნი

ჯა­ლა­თი ქათ­ქა­თა ხე­ლებს

აჩ­ვე­ნებ­და ყვე­ლას:

- წვე­თი სის­ხ­ლი არ დაღ­ვ­რი­ლაო!


ახ­ა­ლი კა­თარ­ზი­სი


უგ­ე­მუ­რი ცი­ვი კარ­ტო­ფი­ლი,

ერთ ღა­მე­ში ამ­ჟა­ვე­ბუ­ლი მა­წო­ნი...

პუ­რის ქერ­ქი თაგ­ვებ­მა წა­ი­ღეს,

ტვი­ნი წიგ­ნებ­ში ჩა­ან­თხიე,

სის­ხ­ლი - სიყ­ვა­რუ­ლებ­ში,

ზაფხულ­მა ოქ­როს ტუ­ჩე­ბით

გა­მოგ­წო­ვა მთე­ლი თაფ­ლი,

დარ­ჩი ერ­თი ავ­ყია ვინ­მე,

ენ­ის ბორ­ძი­კით მო­ლა­პა­რა­კე,

მე­გობ­რე­ბი სუ­ლე­თის გზას გა­უყ­ვ­ნენ,

ხელ­ნა­წე­რე­ბი - უმ­ეც­რე­ბის,

შვი­ლე­ბი თა­ვის­თ­ვის

ცვი­ლის სა­სახ­ლე­ებს იშ­ე­ნე­ბენ

და შიგ ბავ­შ­ვე­ბი გა­მო­ყავთ,

ფუტ­კ­რე­ბის გულ­მოდ­გი­ნე­ბით,

რომ­ლე­ბიც, შე­იძ­ლე­ბა, შე­ნი თა­ვი­და­ნაც

გა­ჩე­ნი­ლიყ­ვ­ნენ,

მაგ­რამ სულ გა­მო­ი­ფი­ტე და გა­ი­ლიე,

სა­კიდ­რი­დან ჩა­მოხ­ს­ნი

შე­ნი ბავ­შ­ვო­ბის პალ­ტოს,

ტან­ზე მო­გერ­გე­ბა მხო­ლოდ,

კუ­ზი ვერ ჩა­ე­ტე­ვა,

რო­მელ­შიც საჭ­მ­ლის, წყლის

და ზღაპ­რე­ბის მა­რა­გი გიწყ­ვია,

რომ გე­ყოს უდ­აბ­ნო­ში,

სა­ნამ მო­სეს ლან­დ­თან ერ­თად ივ­ლი,

და თუ გა­აღ­წევ,

ცის ლურ­ჯი ქოლ­გის ქვეშ

და­ის­ვე­ნებ...


ნოს­ტალ­გია ბიბ­ლი­ო­თე­კის მი­მართ


მო­მი­ტა­ნეთ ერ­თი პორ­ცია გა­ლაკ­ტი­ო­ნი,

მდუ­ღა­რე გოგ­ლა ლე­ო­ნი­ძე

და ყა­ვა­ში შა­ქა­რი­ვით

ჩაყ­რი­ლი ბე­სი­კი!

პირ­ვე­ლი კერ­ძი

წყალ-წყა­ლა პო­ე­ტე­ბის­გან შედ­გე­ბა

და არ მინ­და.

სერ­ვი­ზი ლურ­ჯი უნ­და იყ­ოს,

ვი­ლა­პა­რა­კოთ, მხო­ლოდ, ქარ­თუ­ლად!

არა, მე გი­ჟი არ ვარ,

მაგ­რამ რეს­ტორ­ნის ქვა­ბებ­ში

მო­ხარ­შუ­ლი ამ­ხე­ლა ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან

ხომ მე­კუთ­ვ­ნის ცო­ტა პო­ე­ზია!

გახ­სოვთ, კი­დევ, ვა­რა­ზის­ხევ­ში

ქარ­ხა­ნა იყო, სა­დაც

მო­უ­ხელ­თე­ბე­ლი ნის­ლის­გან

სა­და­ფის ღი­ლებს აკ­ე­თებ­დ­ნენ,

ზე­მელ­ზე ქარ­ბორ­ბა­ლა კი

არ ტრი­ა­ლებ­და,

აფ­თი­ა­ქი­დან გა­მო­სუ­ლი

მსუ­ბუქ წამ­ლებ­ზე გაზ­რ­დი­ლი ქა­რი

ჭად­რებ­თან ერ­თად და­დი­ო­და

რუს­თა­ველ­ზე,

მე კი უნ­ი­ვერ­სი­ტე­ტის ბიბ­ლი­ო­თე­კა­ში

ვი­ჯე­ქი და ვკითხუ­ლობ­დი

იმ პო­ე­ტებს, ზე­მოთ რომ ვახ­სე­ნე

და სულ­ყ­ვე­ლას ბულ­დო­ზე­რით გა­დაგ­ვი­ა­რეს.