ლია სტურუა - ათასმეერთედ, შექსპირ­ზე

lia sturua atasmeerted sheqspirze
სკო­ლა­ში,

პირ­და­პირ აი იას

და ყა­ყა­ჩო­ე­ბით დამ­შ­ვე­ნე­ბუ­ლი

ყა­ნე­ბის მე­რე,

მას­წავ­ლებ­ლებ­მა მსოფ­ლიო სევ­და

მხრებ­ზე გა­და­მა­ტა­რეს

ასე არ იყო?

მდი­ნა­რე­ში თეთრ ყვა­ვი­ლებს

რომ ჩაყ­რი

და გამ­ზა­დე­ბუ­ლი თვით­მ­კ­ვ­ლე­ლო­ბა

შექ­ს­პირ­თან მი­გიყ­ვანს:

- შე­იძ­ლე­ბა, ქვე­ყა­ნა­ში,

რო­მე­ლიც საპყ­რო­ბი­ლეა,

სევ­დი­ა­ნი კა­ცი გა­და­ვარ­ჩი­ნო?

მაგ­რამ მა­შინ მოკ­ვ­დე­ბა ტრა­გე­დია

და თვი­თონ შექ­ს­პი­რიც.

და ვის მო­ე­კითხე­ბა ცოდ­ვა?

იმ ყა­საბს, რო­მელ­საც

ცხელ წი­თელ ხორ­ც­ზე

ფი­ლო­სო­ფო­სის თა­ვი აბია,

ყელ­ზე კი - ვერ­ცხ­ლის მძი­ვე­ბი­ვით

სო­ნე­ტე­ბი?

რე­კა­ვენ? სცე­ნებს ანგ­რე­ვენ?

სის­ხ­ლის მდი­ნა­რე­ებ­ში კარ­გა­ვენ

ან­ე­მი­ურ ხმე­ლეთს?

ბა­ბუ­აწ­ვე­რე­ბი­ვით ამ­ჩა­ტე­ბულ,

ჩი­ტის პენ­სი­ა­ზე მყოფ

მას­წავ­ლებ­ლებს უნ­დათ

ჩემს ლი­ტე­რა­ტუ­რულ ალ­ღოს მო­ვარ­გო

საბ­რა­ლო პრინ­ცი,

და გუ­გუ­ლის კვერ­ცხი­ვით,

რაბ­ლეს, ან ბო­კა­ჩოს მი­ვუგ­დო,

რომ ხორ­ცის ზვი­ნე­ბად შეკ­რულ

ქა­ლებს და კა­ცებს,

რო­მელ­თა მთა­ვა­რი გრძნო­ბა სი­ხა­რუ­ლია,

ყოფ­ნა არ­ყოფ­ნის მო­ნო­ლო­გი უკ­ითხოს!

დე­კა­დან­სი ოქ­როს ხა­ნა­ში...

მაგ­რამ ხომ არ­ის კი­დევ სო­ნე­ტე­ბი,

მკაც­რი და ჩვი­ლი -

რძის მუდ­მი­ვი მა­რა­გი

შხა­მის გა­სა­ნე­ლებ­ლად...