givi alxazishvili ocdaam ocdameertes furcebi
ამ ზღვარს ვერავინ გადააბიჯებს, ცხოვრობ და ისევ აგრძელებ წრიალს
და კედლებს შორის მოქცეულ სივრცეს ფანჯარა ურჩევს გარეთ გახედვას,
იქ, ჰორიზონტთან ყულფივით წრეა და სიმრავლეა უცნობ სახეთა
და ერთადერთი ნაცნობი მზეა, რომელიც ჩრდილებს ამრავლებს მარად
ქალაქის ქუჩებს მოეფინება და ნოეს მტრედებს ააღუღუნებს,
იგი, ვინც სიკვდილს მიიჩნევს არად და გააგრძელებს ძველ საუკუნეს.
ხეები დგამენ ჩრდილის ნაბიჯებს და მათი ხმები არწევენ ფარდას
ქათქათა ფარდას, რომელიც არის სახლის და გარე სივრცის გამყოფი,
აქ ვიღაც სუნთქავს სიჩუმის გარდა და შენ ხარ მისი სუნთქვის ნაყოფი.
ყავის ჭიქიდან ასული ორთქლი გაგაშლევინებს ძველიძველ ალბომს
რადგანაც ორთქლში დაილანდება ნაცნობ სახეთა თბილი ნაკვეთები
შვილისთვის, რასაც ალბომი ამბობს, იმასვე იტყვის, როცა ჩავკვდები.
დატოვებ ანდერძს, არ გეშინია სადმე უაზრო სიტყვის ჩაგდების,
ვფლანგავ ყველაფერს, ანუ არაფერს, რადგან ცხოვრება ფიქრის ბადეა
და რჩება მხოლოდ გულისნადები, ანუ ქვეყანა, რაც მაბადია.
5-6.V.2001 წ.
ამ ზღვარს ვერავინ გადააბიჯებს, ცხოვრობ და ისევ აგრძელებ წრიალს
და კედლებს შორის მოქცეულ სივრცეს ფანჯარა ურჩევს გარეთ გახედვას,
იქ, ჰორიზონტთან ყულფივით წრეა და სიმრავლეა უცნობ სახეთა
და ერთადერთი ნაცნობი მზეა, რომელიც ჩრდილებს ამრავლებს მარად
ქალაქის ქუჩებს მოეფინება და ნოეს მტრედებს ააღუღუნებს,
იგი, ვინც სიკვდილს მიიჩნევს არად და გააგრძელებს ძველ საუკუნეს.
ხეები დგამენ ჩრდილის ნაბიჯებს და მათი ხმები არწევენ ფარდას
ქათქათა ფარდას, რომელიც არის სახლის და გარე სივრცის გამყოფი,
აქ ვიღაც სუნთქავს სიჩუმის გარდა და შენ ხარ მისი სუნთქვის ნაყოფი.
ყავის ჭიქიდან ასული ორთქლი გაგაშლევინებს ძველიძველ ალბომს
რადგანაც ორთქლში დაილანდება ნაცნობ სახეთა თბილი ნაკვეთები
შვილისთვის, რასაც ალბომი ამბობს, იმასვე იტყვის, როცა ჩავკვდები.
დატოვებ ანდერძს, არ გეშინია სადმე უაზრო სიტყვის ჩაგდების,
ვფლანგავ ყველაფერს, ანუ არაფერს, რადგან ცხოვრება ფიქრის ბადეა
და რჩება მხოლოდ გულისნადები, ანუ ქვეყანა, რაც მაბადია.
5-6.V.2001 წ.