ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebis krebulidan leqsebi
ათ­ოვს სველ სინ­დისს, ათ­ოვს სველ თვა­ლებს,

სა­ღა­მო ავ­ლებს ხელს მო­ა­ჯი­რებს,

შე­უმ­ჩ­ნე­ვე­ლი იქ­ნე­ბა მთვა­რე,

არ შე­იძ­ლე­ბა ვინ­მეს და­ჭირ­დეს.


და მი­ად­გე­ბა მზის სვე­ლი სხი­ვი

ცა­რი­ელ სახ­ლ­ში დარ­ჩე­ნილ ფინ­ჯანს,

და ქუ­ჩის ბო­ლოს გო­გო­ნას ღი­მილს

ეტ­ყო­ბა სიკ­ვ­დილ-სი­ცოცხ­ლის მიჯ­ნა.


ათ­ოვს სველ სახ­ლებს, ათ­ოვს ოჯ­ა­ხებს,

ათ­ოვს სა­წო­ლებს, ათ­ოვს ხა­ლი­ჩებს,

სვე­ლი ბი­ნე­ბი თოვ­ლ­ში მო­ჩა­ნან

და თოვ­ლი თოვ­ლ­ში უნ­და და­იხ­რ­ჩ­ვეს.


ვი­ცი, დავ­ტო­ვებ ამ თოვლს და თვა­ლებს,

მინ­დ­ვ­რე­ბი­სა­კენ წა­ვალ, დავ­ტო­ვებ,

ღა­მე იწ­ვე­ბა თოვ­ლი მკვდა­რი­ვით

და დი­ლით კვლა­ვაც უნ­და გა­თოვ­დეს.


არც ავი და არც კარ­გი და­რია

და შე­იძ­ლე­ბა, რომ და­უ­ბა­რო

და­თოვ­ლილ ჩიხ­ში სველ ად­ა­მი­ანს,

რომ ამ თოვ­ლი­ვით იყ­ოს უბ­რა­ლო.