ზაზა თვარაძე - სარ­კე ძველ სარ­დაფ­ში

ჩა­ვეშ­ვი სარ­დაფ­ში. ვი­ფიქ­რე: და­მა­ლულ ძველ სუ­რათს მოვ­ძებ­ნი.

სუ­რა­თის ნაც­ვ­ლად იქ დამ­ხ­ვ­და მხო­ლოდ მტვე­რი და ძონ­ძე­ბი

არც ძვე­ლი ფურ­ც­ლე­ბი, არც ფარ­დის შრი­ა­ლი, არც რა­მე ნი­შა­ნი -

მარ­ტო ეს მტვე­რი და ძონ­ძე­ბი, რომ­ლე­ბიც მა­შინ­ვე ვი­ცა­ნი

მტვე­რი და ძონ­ძე­ბი - და სხვა არ­ა­ფე­რი - მტვე­რი და ძონ­ძე­ბი

ძონ­ძე­ბი, ძონ­ძე­ბი, რო­გორც ნამ­ზ­ღ­ვ­ლე­ვე­ბი და­ფერ­ფ­ლილ ოც­ნე­ბის

ნეს­ტი­ან კე­დელ­თან ად­რე სარ­კე იყო ოვ­ა­ლურ ჩარ­ჩო­თი

მე მას­ში არ­ეკ­ლილ სი­ლუ­ეტს მრა­ვა­ლი ზამ­თ­რის წინ დავ­შორ­დი

ახ­ლა იმ სარ­კე­ში აღ­არ ვი­რეკ­ლე­ბი, ვე­რა­ფერს ვედ­რე­ბი -

არ ვი­ცი, რო­დის ან ვინ ამ­ო­იყ­ვა­ნა ეს ძვე­ლი კედ­ლე­ბი

ეს იყო ოდ­ეს­ღაც - მე კა­რი გავ­ხუ­რე, უც­ნობ გზებს გავ­ყე­ვი

ეს იყო ოდ­ეს­ღაც - ჩა­მეს­მა ძა­ხი­ლი - წრფე­ლი და მარ­ტი­ვი

ეს იყო დღე­ე­ბის ნა­თე­ლი ღა­მე­თა ელ­ვა­რე ხა­ტე­ბა

ხა­ტე­ბა სატ­რ­ფო­სი - და სხვა არ­ა­ფე­რი - მწვავ­და და მან­თებ­და

არ ვი­ცი, რა მოხ­და - წყალ­ნი სად წა­ვიდ­ნენ, ვის დარ­ჩ­ნენ ქვი­შა­ნი

რა­ტომ არ აჩ­ნია ქვე­ყა­ნას იმ გან­ც­დის რა­ი­მე ნი­შა­ნი

რა იყო ჩემს თავ­ზე - ზმა­ნე­ბა, ედ­ე­მი - ვერ ვამ­ბობ გარ­კ­ვე­ვით

მხო­ლოდ მტვრის ფე­ნა­ზე ციმ­ცი­მებს რა­ღა­ცა, ვით სარ­კის ნამ­ს­ხ­ვ­რე­ვი

მხო­ლოდ მტვრის ფე­ნა­ზე ვგრძნობ მძი­მე ნა­ბი­ჯებს, და ვატყობ - ვბერ­დე­ბი -

არ ვი­ცი, რო­დის ან ვინ ამ­ო­ა­შე­ნა ეს ძვე­ლი კედ­ლე­ბი.

ეს იყო ოდ­ეს­ღაც - ვი­ფიქ­რე, სარ­დაფ­ში ძველ სუ­რათს მოვ­ძებ­ნი -

იქ დამ­ხ­ვ­და ძონ­ძე­ბი - და სხვა არ­ა­ფე­რი - ძონ­ძე­ბი, ძონ­ძე­ბი.