ზაზა თვარაძე - ტან-ცზი სი­ცი­ვე­ში (მა­ვან დეს­პი­ნეს)

ბამ­ბუ­კის ტევ­რ­ში გა­მე­ფან­ტ­ნენ ძვე­ლი ლან­დე­ბი

ჩე­მი ბავ­შ­ვო­ბის მე­გობ­რე­ბიც წა­ვიდ­ნენ ბნელ­ში

და მეც მივ­დი­ვარ - უფ­რო ზუს­ტად - იმ გზას ვად­გე­ბი

რო­მელ­საც უკ­ვე რა­ხა­ნია მარ­ტო­ღა შევ­რ­ჩი

(ვამ­ბობ "ლან­დე­ბი", და უაზ­როდ ვღი­ზი­ან­დე­ბი

თუმ­ცა უბ­რა­ლო ტერ­მი­ნია, რო­გორც, ვთქვათ, "კენ­ჭი").


მაშ ეგ­რე გეტყ­ვი: გა­მე­ფან­ტ­ნენ ჭრე­ლი კენ­ჭე­ბი

ჩე­მი ბავ­შ­ვო­ბის მე­გობ­რე­ბიც აღ­არ­სად ჩა­ნან

და მე ვი­ჯე­რებ - უფ­რო ზუს­ტად - იმ აზრს ვჯერ­დე­ბი

რომ აღ­არ დად­გა კენ­ჭე­ბის და ლან­დე­ბის ხა­ნა


თუმც - ო, დეს­პი­ნე! - კენ­ჭე­ბის­თ­ვის რო­დის მცხე­ლო­და

არც ეხ­ლა მცხე­ლა - მე სულ მცი­ვა, ლო­დი­ვით მცი­ვა

მო­უ­ლოდ­ნე­ლის ლო­დი­ნია ჩე­მი ხე­ლო­ბა

(იქ­ნებ მი­ტომ რომ - მო­სა­ლოდ­ნელს ვუც­ქი­რო ცი­ვად)

ხა­ნი კი მი­დის. და ფოთ­ლე­ბი კვლავ ცვი­ვა, ცვი­ვა.


ეს­ეც - სენ­ტი­მენტ! მას შენ გიძღ­ვ­ნი, ჩე­მო დეს­პი­ნე,

ჩე­მო ერთ­გუ­ლო მე­გო­ბა­რო ამ ორ­გულ დღე­თა

მე ვიპ­რუ­ტუ­ნებ, რო­გორც ჭკვა­ზედ მცდა­რი მეს­ტ­ვი­რე

რად­გან გარ­შე­მო მხო­ლოდ უგ­ვან სიცხა­დეს ვხე­დავ


სად­ღაა მთე­ბი, ლე­გენ­დე­ბი, ხე­ტი­ა­ლე­ბი

დამ­თ­ვ­რალ ბა­ღებ­ში ათ­ი­ნა­თის უბ­ად­ლო ცეკ­ვა

ის, რაც მქონ­და და - არ­ცა მქონ­და, - რაც გა­ტი­ალ­და

რა­საც ოდ­ეს­ღაც ცხოვ­რე­ბა ერქ­ვა


მე ჩე­მი გუ­ლი ბევ­რ­ჯერ სკეპ­სისს და­ვა­გეს­ლი­ნე

ბევ­რი სიტ­კ­ბო და სიყ­ვა­რუ­ლი შე­ვირ­გე შხა­მად

მე გა­ვი­ყი­ნე სი­ცი­ვის­გან, გეს­მის, დეს­პი­ნე

და აღ­არ დად­გა ლან­დე­ბის და კენ­ჭე­ბის ხა­ნა


ხე­ო­ბე­ბი კი ივ­სე­ბი­ან ხმე­ბით ფოთ­ლე­ბის

ბა­ლა­ხის სის­ხ­ლით, ხე­თა ტრფო­ბით - სვე­ლია ჭა­ლა

და მე ვიხ­სე­ნებ, მე ვით­რო­ბი და მე ვლოთ­დე­ბი

და უბ­ად­რუ­კი სი­ნა­ნუ­ლი ძვლე­ბამ­დე მჭვა­ლავს


და ვფიქ­რობ - ღმერ­თო, მე თვი­თო­ნაც ალ­ბათ ლან­დი ვარ

იმ მე­გობ­რე­ბის, იმ­ე­დე­ბის, დაღ­ვ­რი­ლი სის­ხ­ლის

მე დავ­წან­წა­ლებ ამ ქა­ლაქ­ში იმ­ათ მა­გივ­რად

და ირგ­ვ­ლივ მხო­ლოდ უს­ირ­ცხ­ვი­ლო ლა­ყა­ფი ის­მის


და მეჩ­ვე­ნე­ბა - ბინ­დ­ბუნ­დია - ქა­რით, სან­თ­ლე­ბით

თით­ქოს ღამ­დე­ბა, და საგ­ნე­ბი მის­დე­ვენ შორს ქარს

იწ­ვის ქა­ლა­ქი, რო­გორც ძვე­ლი ტაძ­რის ნან­გ­რე­ვი

რო­გორც სა­უნ­ჯე, გა­ყი­დუ­ლი გახ­ვ­რე­ტილ გრო­შად


შორს ქარს მის­დე­ვენ - და­რი-დუ­რი და­რი-და­რა­ლი

ვაგ­ზ­ლე­ბი, გზე­ბი, ქოხ­მა­ხე­ბი, ხან­ძ­რე­ბის ლან­დი

ეს სი­ნამ­დ­ვი­ლე - რომ არი და, თა­ნაც არ არი

და ოც­ნე­ბა­შიც რომ აღ­არ ჰგავს არ­აფ­რით ნამ­დ­ვილს


მი­მი­ფურ­თხე­ბივ! ნუ მაფხიზ­ლებ! ნუ­ღარც მა­ქე­ზებ

ნუ მო­მა­ტა­რებ და­ვიწყე­ბით გაბ­რუ­ჟულ ბა­ღებს

იქ ქა­რი რო­ტავს ჩვენს და­ღუ­პულ ამ­ხა­ნა­გებ­ზე

და ჰო­რი­ზონ­ტი სის­ხ­ლი­ან თვალს მხე­ცი­ვით აღ­ებს


მზე - შენ, ნეს­ტი - მე! სხვა რა გითხ­რა მე­ტი, დეს­პი­ნე,

ავ­ად­მ­ყო­ფუ­რო მე­გო­ბა­რო და­პორ­ყ­ჭ­ნილ გუ­ლის

ვერ ვი­ტან დუ­მილს - ერ­თი მაგ­რა და­მას­ტ­ვე­ნი­ნე

მე ხომ სის­ხ­ლი ვარ, ავი ხრო­ვა ირგ­ვ­ლივ რომ უვ­ლის


მე ხომ ცეკ­ვა ვარ ან­თე­ბუ­ლი ძვე­ლი ლან­დე­ბის

ავ­ან­ტყო­ფუ­რებრ.. და ქვე­ყა­ნა არ მი­ღირს გრო­შად

ირგ­ვ­ლივ ლაყ­ბო­ბენ ვი­ღაც ურცხ­ვი ყალ­თა­ბან­დე­ბი

ვი­ღაც აჩ­მა­ხებს, იმ­უქ­რე­ბა: "მო­გე­ლა­ა­ან­დე­ბიი!"..

მე კი სი­ცი­ვე, ეს სი­ცი­ვე ძვლე­ბამ­დე მთო­შავს.