ზაზა თვარაძე ( ლექსების კრებულიდან )

ზამ­თ­რის დღის მწვა­ნე სიმ­წუ­ხა­რე­ში

დგას ბო­მო­ნი­ვით სკო­ლის და­რა­ჯი

სა­ხე­ლად გრი­შა.

მე კი ეს თოვ­ლი და ეს ცეცხ­ლი უეც­რად მთი­შავს.

ზამ­თ­რის დღის მწვა­ნე სიმ­წუ­ხა­რე­ში

გა­მახ­სენ­დე­ბა გო­გო - დი­ნა­რა -

ის თოვ­ლი იყო, ქა­ლი კი არა,

ვინც ჩემს თვა­ლებ­ზე ძველ და დაბ­ზა­რულ

ფრეს­კა­სა­ვით გა­და­ი­ა­რა, რო­გორც ზმა­ნე­ბამ.

ზამ­თ­რის დღის მწვა­ნე სიმ­წუ­ხა­რე­ში

მე დავ­დ­გე­ბი და ვიწ­ვი მარ­ტო

რო­გორც კე­და­რი ნა­პერ­წ­კ­ლის ცეცხ­ლ­ზე

და ყვე­ლა თოვ­ლი, ყვე­ლა სკო­ლა, ყვე­ლა გრი­შაც კი

მე, სამ­წუ­ხა­როდ, და­მე­ნა­ნე­ბა.