ჯუანშერ ტიკარაძე - ჩაი ზამ­თ­რის ღა­მე­ში

მო­გო­ნე­ბე­ბის ჩა­ი­სა ვსვამ,
შავ, მწკლარ­ტე ჩა­ის
და დათ­რ­გუ­ნუ­ლი ტკი­ვი­ლე­ბის შა­ქა­რით
ვატ­კ­ბობ.
და მათ­ბობს ჩაი ზამ­თ­რის ღა­მე­ში.
და ეს ღა­მეც იმ ღა­მე­სა ჰგავს...
ოღ­ონდ მა­შინ მე სხვა ვი­ყა­ვი.
არა, კარ­გი არა.
არც უკ­ე­თე­სი.
უბ­რა­ლოდ, სხვა­ნა­ი­რი ვი­ყა­ვი, სხვა­ნა­ი­რი
და მე მომ­წონ­და ისე ყოფ­ნა,
რო­გორც ვი­ყა­ვი.
ახ­ლა თა­ვი მძულს.
და თქვე­ნაც მძულ­ხართ,
ზამ­თ­რის ღა­მე­ე­ბო, ზამ­თ­რის ღა­მე­ე­ბო,
გა­სა­თე­ნე­ბე­ლო ღა­მე­ე­ბო,
დამ­ვიწყე­ბე­ლო ღა­მე­ე­ბო...
სა­ით წა­ვი­და ის ჯუ­ან­შე­რი?..
ალ­ბათ ჩალ­ღ­ვა ის ჩემს შიგ­ნით­ვე,
ისე ჩალ­ღ­ვა,
რო­გორც შა­ქა­რი ლღვე­ბა ჩა­ი­ში
ან რო­გორც დრო­ში ლღვე­ბა ტკი­ვი­ლი -
შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად,
თან­და­თა­ნო­ბით
და მე დრო­ი­დან მარ­ტო სა­ხე­ლი გა­მო­ვი­ტა­ნე...
ან ნა­წილ-ნა­წილ შე­ი­ტო­ვა ყვე­ლა ეკ­ალ­მა,
ყვე­ლა მავ­თულ­ხ­ლართს სუ­ვე­ნი­რად თი­თო-თი­თო ნაფ­ლე­თი შეხ­ვ­და
და ყვე­ლა ცოდ­ვამ ნა­ჭერ-ნა­ჭერ მი­უგ­დო სინ­დისს
და ჯიჯ­გ­ნა იმ­ან შე­უბ­რა­ლებ­ლად
და ყვე­ლა სარ­კემ თი­თო მზე­რა მი­ი­სა­კუთ­რა,
თი­თო ღი­მი­ლი -
ხან უზ­რუნ­ვე­ლი,
ხან მწუ­ხა­რე,
ხა­ნაც გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი...
ახ­ლა სარ­კე­ში თავს ვე­ღა­რა ვცნობ.
ჰო, მე ვარ, მე ვარ
და ეს თი­თე­ბიც ჩემს ტანს ეკ­უთ­ვ­ნის,
რომ გა­ვიშ­ვი­რე ახ­ლა
და სარ­კეს რომ შე­ვა­ხე...
ოღ­ონდ მა­ინც სხვა ჩანს სარ­კე­ში:
სხვა, სხვა, სხვა, სხვა შე­ბუ­დე­ბუ­ლა ამ ჩემს სა­ხელ­ში,
ამ ჩემს თვა­ლებ­ში,
ამ ჩემს სხე­ულ­ში...
არა,
სხვა ის იყო, ის ჯუ­ან­შე­რი,
თო­რემ, მე ვი­ცი, ნახ­ში­რი ვარ - მკვდა­რი ნაკ­ვერ­ჩხა­ლი
და ჩემ­გან ცეცხ­ლიც აღ­არ აინ­თე­ბა,
რაც არ უნ­და მი­ბე­როთ სუ­ლი
ზამ­თ­რის ღა­მე­ებ­ში, ზამ­თ­რის ღა­მე­ებ­ში,
გა­სა­თე­ნე­ბელ ღა­მე­ებ­ში,
დამ­ვიწყე­ბელ ღა­მე­ებ­ში, ჩე­მო შე­ცი­ვე­ბუ­ლო ტკი­ვი­ლე­ბო.
ჩე­მო საბ­რა­ლო ტკი­ვი­ლე­ბო,
მე მო­გატყუ­ეთ თქვენ
და დროს შე­გა­ტო­ვეთ
და მეც ჩემს სა­ხელს ამ­ო­ვე­ფა­რე
და წა­ვე­დი, წა­ვე­დი, გა­მო­ვი­პა­რე...
ახ­ლა, ხომ ხე­დავთ, ჩა­ის ვატ­კ­ბობ თქვე­ნით,
მო­გო­ნე­ბე­ბის ჩა­ი­სა ვსვამ ზამ­თ­რის ღა­მე­ში
და მათ­ბობს ჩაი
და გულ-გვამს მიმ­ღ­ვ­რევს...
მა­ინც მწკლარ­ტეა, ეს ოხ­ე­რი
და შა­ვი, შა­ვი...
და მინ­და დავ­თ­ვ­რე...
არ­ა­ყი მინ­და, არ­ა­ყი, არ­ა­ყი, არ­ა­ყი,
არ­ა­ყი მინ­და - აკ­ან­კა­ლე­ბუ­ლი თი­თე­ბით გა­და­საკ­რა­ვი,
არ­ა­ყი მინ­და - ყე­ლის ჩამ­წ­ვა­ვი,
ყვე­ლაფ­რის შიგ­ნით ჩამ­ტა­ნი,
შიგ­ნით ჩამ­ფხ­რე­წი,
ჩა­მაბ­რუ­ნე­ბე­ლი...
ო, რას გა­ვი­ლე­შე­ბო­დი, ღმერ­თო ჩე­მო...
ზამ­თ­რის ღა­მე­ში, ზამ­თ­რის ღა­მე­ში,
გა­სა­თე­ნე­ბელ ღა­მე­ში,
დამ­ვიწყე­ბელ ღა­მე­ში და­გი­ლე­ვი­ათ მარ­ტოს არ­ა­ყი?
მე კი დავ­ლევ­დი...
და გა­მო­ვი­დო­დი გა­რეთ
და ვიყ­ვი­რებ­დი, ვიყ­ვი­რებ­დი, ვიღ­რი­ა­ლებ­დი:
ჯუ­ან­შერ, სად ხარ?!
ჯუ­ან­შერ-მეთ­ქი, - ვიყ­ვი­რებ­დი, -
სად და­ი­კარ­გე
და გა­გი­ნებ­დით ყვე­ლას ბინ­ძუ­რი სიტყ­ვე­ბით
და გეტყო­დით ყვე­ლა­ფერს,
რა­საც თქენ­ზე ვფიქ­რობ, სი­ბინ­ძუ­რე­ში მაცხოვ­რებ­ლე­ბო...
და მო­ვე­კა­ლი თუნ­დაც მე­რე
პირ­ველ­სა­ვე შემ­ხ­ვედრ თავ­მოყ­ვა­რე მო­ქა­ლა­ქეს
ან მო­ქა­ლა­ქე­თა ჯგუფს:
და­ვე­ცე­მო­დი გა­ყი­ნულ თოვ­ლ­ზე
და გა­სა­ყი­ნი თი­თე­ბით
მოვ­ფხოჭ­ნი­დი გა­ყი­ნულ ას­ფალტს...
მაგ­რამ მე ხომ ის აღ­ა­რა ვარ...
სა­ხელ­სა­მო­ფა­რე­ბუ­ლი, სა­ხელ­სა­მო­ფა­რე­ბუ­ლი გა­მო­ვე­პა­რე
ჩემს და­პი­რე­ბებს
და მო­ვე­დი თქვენ­თან
და თქვენ­ნა­ი­რი გავ­ხ­დი მეც -
და­ბა­ნი­ლი ინ­ტე­ლი­გენ­ტი,
სის­ხ­ლით, სის­ხ­ლით, სის­ხ­ლით და­ბა­ნი­ლი,
ცოდ­ვით გას­პე­ტა­კე­ბუ­ლი,
მატყუ­ა­რა სარ­კე­ში არ­ეკ­ლი­ლი...
და ვსვამ ჩა­ის, არ­ყის მა­გივ­რად,
მო­გო­ნე­ბე­ბის ჩა­ი­სა ვსვამ ზამ­თ­რის ღა­მე­ში,
შავ, მწკლარ­ტე ჩა­ის
და ზე­დაც კი­დევ
გა­საძ­ლე­ბი მო­ლო­დი­ნის ნამ­ცხ­ვარს ვა­ყო­ლებ.