ენვერ სალაყაია - სასახლის კარებს აწყდება ქარი ...

სასახლის კარებს აწყდება ქარი,
საგნებს ბურუსი ეპატრონება,
დღეს,როცა ყველას ვაქციე ზურგი
ტანჯვა-წამებად მექცა ცხოვრება.
იქ ბრძოლა მღლიდა,აქ უსაშველო
სიცარიელის მკაცრი ჯალათი,
გამჭოლი მზერით გული რომ კორტნა
ტანზეც ჩამაცვა ეკლის ხალათი.
მე კვლავ მეძახის ძველი სამყარო
და ქარი მინებს ექილიკება,
გაუკვალავი მიხმობს ბილიკი,
მე ვწვები,რაღა მებილიკება.
თუთუნს ვუკიდებ,ბოლში ვეხვევი,
სულის სიღრმიდან ეს რა ხმებია?
იბრძოლე,ენვერ!რადგან არ მოკვდი,
იბრძოლე!-სანამ გერკინებიან.
მოუსვენრობავ,ასპიტის შხამო,
როგორ წალეკე ჩუმი განცხრომა,
შენ,სულო ჩემო!თითქოს აღსრულდი
და რად ინებე ისევ აღდგომა?!
საშინელია მწყურვალე სული,
თან,როცა წყურვილს ვეღარ იოკებს,
არ მოგეშვება, ხელს რომ ჩაგავლებს,
ფიქრებით მარად აგაწიოკებს.
ვით ჯარისკაცი განგაშის ხმაზე,
აბჯარს ვისხამ და ბრძოლას ვაპირებ,
რაა სიცოცხლე, თუ კი ტკივილი,
ბრძოლაში აღარ დაიმსახურე.