ამ ქუჩის ბოლოს, ორი მოხუცი ცხოვრობს,
მათი სახლ-კარი მარტოობისგან დამსგავსებია სოროს.
ცაში ღრუბლებად გადაიშლება, ქვეყნის ოთხივე კიდეს,
რაც უფიქრიათ, რაც წაუკითხავთ, რაც სიზმრებიათ კიდეც.
გაიხსენებენ ახალგაზრდობას როგორც შხაპუნა წვიმას,
მათი შვილების პატარაობას, ათას უბრალო წვრილმანს.
ფანჯრის რაფაზე ბეღურები და წამლის შუშები სხედან.
წიგნი...საქსოვი...ბანქოს ქაღალდი ანიავებენ სევდას.
ამ ქუჩის ბოლოს
ამ ქუჩის ბოლოს
ორი მოხუცი ცხოვრობს
აქედან ვხედავ და უკვე მიყვარს ბევრი ჩვენგანის ბოლო.
მაგრამ ხანდახან შიში შემიპყრობს,
და იმ დღეებზე ვდარდობ.
ამ ქუჩის ბოლოს ერთი მათგანი როცა დარჩება მარტო.