ზვიად კეჭაყმაძე - მე ვინ ვარ...

მე ვინ ვარ, შენ რომ გიწოდო – ჩემი...
შეგასხა ფრთები – ჩემი ლექსები...
თუ სამუდამოდ, წარსულში ვრჩები...
და აღარასდროს, არ მეღირსები...

თუკი ჩემს სიტყვებს, დრო ფიქრით წაშლის...
ტკივილი მაინც გამყვება ვალად...
მე როგორც ერთი – საწყალი ბავშვი..
საკუთარ თავთან, დავრჩები ცალად...

მოგიძღვნი, დარდით დაწერილ რითმებს...
წარსული ისევ, თავისას ითხოვს...
გავყვები, შენსკენ მომავალ ფიქრებს...
რომ წვიმად ისევ, გაჩუქო სითბო...

მე ოცნებების, ბილიკებს ვხლართავ...
და მაინც, დროს და დღეებს მივყვები...
როცა დავრჩები, საკუთარ თავთან...
როცა ვერაფერს შევცვლი, სიტყვებით...

დრო სიზმარივით იღიმის, ახლა...
ისმის დუმილი, მომცველი ყოვლის...
თუ წარსულს ისევ ტკივილი ახლავს,
ვერაფერს შველის – სინათლე თოვლის...

მე ვინ ვარ, რა ვარ,
გიწოდო – ჩემი...
გაჩუქო ფრთები – ჩემი ლექსები...
თუ სამუდამოდ, წარსულში ვრჩები...
და აღარასდროს არ მეღირსები..