არა არ მჯერა, შენ იქ ხარ სადაც ილტვოდი,
ოჰ ნეტავ ეხლა აქ იყო თანამოგრძნობდი...
მე შენს საფლავთან ვზივარ და გეფერები,
ჩვენი სულების კავშირს გრძნობენ ხეებიც.
როგორ უმზერდი ღამით მთვარის ხეტიალს,
როგორ გლოვობდი ტანჯვით - სევდას ბედ-ტიალს.
შენთვის არ იყო ქვეყნად ბედნიერება,
შენთვის სიკვდილი იყო მშვენიერება.
მე კარგად მესმის შენი მძიმე წუხილი,
და მესმის შენი ფრენის დიდი სურვილი.
შენ დიადი ხარ ქვეყნად დიდო გრანელო,
ანგელოზების ხმების ლექსად მთარგმნელო.
ნეტავ გესმოდეს ახლა ტაძრის გალობა,
ვიცი გიყვარდა ღმერთი - მისი წყალობა.
ახლა კი უკვდავია შენი დუმილი
და პოეზიად იქცა შენი სურვილი.
ახლაც უბერავს ქარი და შენ სხვაგან ხარ
და ღრმა სიკვდილის მონა უკვე აღარ ხარ.
ჩემი სურვილიც გესმის ვიცი მხოლოდ შენ,
შენი უკვდავი ფრთები ჩემში ცოცხლობენ.
მაშ განისვენე მშვიდად დიდო გრანელო,
ჩემი რითმების, მუზის დიდო მფარველო.
ავტორი: მიშკა ქაშიაშვილი