მხატვარი

შექმნა მხატვარმა შედევრი რაღაც მადლითა ღვთიურით,
ვერ იცნო ხალხმა გენია, თქვეს; არის გადამთიური.
არ არის ღირსი ქებისა, ერთნი ვართ ჩვენ მიწიური,
ჩვენთვის მიწაა სინათლე,  სიცოცხლე სულთა მზიური.

დანავსიანდა მხატვარი და თავს დაეცა თავზარი,
გულს შემოერტყა ნაღველი, სულისთვის მწველი, საზარი.
და ვერაფერი ახარებს, ვერც პეიზაჟი ზამთარის,
ვერც გაზაფხული ცოცხალი, ვერც შემოდგომის ზღაპარი.

ვერ იგრძნო შვება ვერაფრით, მიხვდა შვებაა - სიკვდილი
და გადაწყვიტა განშორდეს სააქაობის ტკივილი.
ვეღარ ითმინა სევდისგან, იწყო სიმწრისგან ყვირილი,
ავიდა მთისა მწვერვალზე ზეცას ახედა ღიმილით.

სთქვა სიტყვა ბოლოს შვებადა და ცას უმზერდა ნათელსა;
- "ღმერთო მიიღე ეს სული, როს მე ვამსგავსებ სანთელსა.
და ჩემი შემოქმედება მიეცი ღვთიურ ფარდებსა,
რას ვქმნიდი ნებით შენითა,  სერაფიმების ლანდებსა."

რა დაამთავრა ნაუბნი, ხელი-ხელ შალა განზედა
და ისევ მზერა მიაპყრო სამარადისო ცაზედა.
გადახთა მთიდან, შეიქმნა ფრენად კლდეებსა სალზედა,
დაეცა  ერთსა გალესილს, გაიპო ორად მასზედა.

გავიდა საუკუნენიხ ხალხმა ადიდა მხატვარი
და აღიარეს საქმენი მისისა ხელით ნაქარგი.


ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი