ქრისტეშობის ღამე

ეფინება სიწმინდე ჩემს სამშობლოს ღვთიური,
ქრისტეშობის ღამეა, - სულის გაცისკროვნება.
ბელზებელი შეიქმნა როგორც გადამთიური
და გულიდან გაფრინდა სიწმინდისგან შორს ვნება.

ყოველ სახლის ფანჯრებთან ანათებენ სანთლები,
ღამე თითქოს მშვიდია, უფრო მეტად წყნარია.
სულში შვება ვიგრძენი ზეციური ნათებით,
ცაში ანგელოზები ნათლმოსილნი არიან.

ხარობს მთელი მსოფლიო, ადიდებენ მაცხოვარს 
და გალობენ ერთსულად: "ქრისტე იშვა ბეთლემსა".
და გატანჯულს ნუგეში მისდის გარეთ მათხოვარს
და ადიდებს მაღალ ღმერთს, ჰღვრის უბრალო ცრემლებსა.

ვინმე იგი ქალწული  მდგარი ეკლესიაში
და თეთრ-ჩადრ-მოხვეული ქრისტეს ხატთან ლოცულობს.
რაღაც შვებას და იმედს ჰპოელობს მესიაში,
სული მისი აღსავსე სიყვარულით მოცულობს.

 ეფინება სინათლე ჩემს სამშობლოს ღვთიური,
 უგალობენ დიდებულს თეთრი სერაფიმები.
ქრისტეშობის ღამეა, - სისპეტაკით მზიური
და გულიდან გაფრინდა ვნების ბნელი ხილვები.


ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი