ჩემი ფიზიკური გეოგრაფია
chemi fizikuri geografia
ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
აგერ უკვე ერთი წელია
დგახარ შენ და თევზაობ
ლურჯი კაპილარებიდან გადმოხეთქილ
წითელ მდინარეებში,
სათევზაო ადგილებს ინტუიციით აგნებ,
რადგან სისხლი და ხორცი ჩემი, წითელი,
დედის მუცელშივე ყვითელმიწა ნიადაგმა
გადაფარა.
გულითაც რომ გინდოდეს,
ვერასოდეს გაივაკებ
ხელის თხელ მტევნებს შუქი კი გასდის,
მაგრამ ხელისგულები ნამდვილად
ჩემი მთაგორიანობის ნიშანია.
როგორ გაგიჭირდა აკლიმატიზაცია!
შენი ნოტიო სუბტრიპიკულით
მშრალი კონტინენტური ჰავა
ვერაფრით დამირბილე და
ელი ეროზიას,როგორც ხსნას,
რომელიც ჯერ ზღვის დონემდე
ჩამომავაკებს და
მერე იქნებ უმოკლესი მანძილიც
მაპოვნინოს შენამდე,
რომელიც კუჭზე კი არა,
ჩვენი თვალების ჩაშაქრებულ თეთრონებზე
გადის.
მაგრამ ჩემი მთაგორიანი ბუნების გამო
ყველაზე დიდი მეწყერიც ვერ მახედებს ქვევით,
ვულკანური წარმოშობის გულით ვგრძნობ დაბლობს
და თმებით,რომლის სიგრძეც,
ზრდის რთული ტრაექტორიის გათვალისწინებით,
ათი ათასობით კმ-ს აღწევს.
ხანდახან ზეცის სიმძიმე მაინც
მახედებს ქვევით,
ქვევით,
სადაც გხედავ შენ,
ალპინიზმით შეპყრობოლს
და იდეით,
რომ სიმაღლე ჩემი
არის შეცდომა დედიკო-ნიადაგის,
მე კი,
ისევ ჩემი მთაგორიანი ბუნების წყალობით,
გპატიობ ყველაზე დიდ შეცდომას და
ჩემი დაპყრობის რწმენას გინერგავ.
ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
დგახარ შენ...
მაინც რა უცებ დამემშა ნიადაგი!..
ჩემი სახლის საძირკველი ფეხქვეშ მეცლება,
აივნებიდან მივიწყებული მეზობლები
ტალახსა და ფუნას მესვრიან
("სიბინძურეში ამაღლების საშუალება
უფრო არსებობს"...),
ყველაზე მართალ ლექსებს მაყვედრიან,
ჭორ-მართალს ბურთივით ესვრიან ერთმანეთს.
მე კი თვალებიდან ნება-ნება ვიძრობ დირეებს,
არად,ისე მტკივა საკუთარი თავი,
გული კეფამდე ამივიდა და
მზისფერი თომა გამიფრინდა...
დროებითი ვარ,
მოდი,ჩემს ხასხასა დროშას
ყველა ხმოვნისაგან შემდგარი ჰიმნი დაუმატე
და ერთი კვირით მაინც გამახანგრძლივე,
თორემ ხომ ხედავ,
ჭია-ღუები გამითავხედდნენ
და მკერდში ტკივილის ლითონს მიღვრიან,
აღარც სიმაღლეებს მიტოვებენ:
ჩემი მყინვარწვერიც კი გამომაცალეს ზურგიდან.
ისეთი სისწრაფით მივექანები დაღმართზე,
კისრის ნაზი და მაცოცხლებელი ხრტილი
თუ გადამემტვრა,
ჩემი უსისხლო სიკვდილი
მზის კანონიერი ჩასვლა ვერ იქნება,
შენ თვალები დახუჭე,თო,
ან შენი თათოები მიამბე,
შენი თმის ნარინჯები მომალანდე,
ისეთი პატარა ხარ,
შენი ჩრდილიც კი არ გრძელდება შუადღის მზეზე,
არადა,შეგეძლო ჩემი შეჩერება.
დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქალაქი,
დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქუჩა,
დაღმართი ვარ მეც.
გამათანაბრე,თო.
chemi fizikuri geografia
ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
აგერ უკვე ერთი წელია
დგახარ შენ და თევზაობ
ლურჯი კაპილარებიდან გადმოხეთქილ
წითელ მდინარეებში,
სათევზაო ადგილებს ინტუიციით აგნებ,
რადგან სისხლი და ხორცი ჩემი, წითელი,
დედის მუცელშივე ყვითელმიწა ნიადაგმა
გადაფარა.
გულითაც რომ გინდოდეს,
ვერასოდეს გაივაკებ
ხელის თხელ მტევნებს შუქი კი გასდის,
მაგრამ ხელისგულები ნამდვილად
ჩემი მთაგორიანობის ნიშანია.
როგორ გაგიჭირდა აკლიმატიზაცია!
შენი ნოტიო სუბტრიპიკულით
მშრალი კონტინენტური ჰავა
ვერაფრით დამირბილე და
ელი ეროზიას,როგორც ხსნას,
რომელიც ჯერ ზღვის დონემდე
ჩამომავაკებს და
მერე იქნებ უმოკლესი მანძილიც
მაპოვნინოს შენამდე,
რომელიც კუჭზე კი არა,
ჩვენი თვალების ჩაშაქრებულ თეთრონებზე
გადის.
მაგრამ ჩემი მთაგორიანი ბუნების გამო
ყველაზე დიდი მეწყერიც ვერ მახედებს ქვევით,
ვულკანური წარმოშობის გულით ვგრძნობ დაბლობს
და თმებით,რომლის სიგრძეც,
ზრდის რთული ტრაექტორიის გათვალისწინებით,
ათი ათასობით კმ-ს აღწევს.
ხანდახან ზეცის სიმძიმე მაინც
მახედებს ქვევით,
ქვევით,
სადაც გხედავ შენ,
ალპინიზმით შეპყრობოლს
და იდეით,
რომ სიმაღლე ჩემი
არის შეცდომა დედიკო-ნიადაგის,
მე კი,
ისევ ჩემი მთაგორიანი ბუნების წყალობით,
გპატიობ ყველაზე დიდ შეცდომას და
ჩემი დაპყრობის რწმენას გინერგავ.
ჩემს მიუდგომელ რელიეფს
უწყვეტი წყალგამყოფი ქედი გასდევს,
რომლის გაღმითაც და გამოღმითაც
დგახარ შენ...
მაინც რა უცებ დამემშა ნიადაგი!..
ჩემი სახლის საძირკველი ფეხქვეშ მეცლება,
აივნებიდან მივიწყებული მეზობლები
ტალახსა და ფუნას მესვრიან
("სიბინძურეში ამაღლების საშუალება
უფრო არსებობს"...),
ყველაზე მართალ ლექსებს მაყვედრიან,
ჭორ-მართალს ბურთივით ესვრიან ერთმანეთს.
მე კი თვალებიდან ნება-ნება ვიძრობ დირეებს,
არად,ისე მტკივა საკუთარი თავი,
გული კეფამდე ამივიდა და
მზისფერი თომა გამიფრინდა...
დროებითი ვარ,
მოდი,ჩემს ხასხასა დროშას
ყველა ხმოვნისაგან შემდგარი ჰიმნი დაუმატე
და ერთი კვირით მაინც გამახანგრძლივე,
თორემ ხომ ხედავ,
ჭია-ღუები გამითავხედდნენ
და მკერდში ტკივილის ლითონს მიღვრიან,
აღარც სიმაღლეებს მიტოვებენ:
ჩემი მყინვარწვერიც კი გამომაცალეს ზურგიდან.
ისეთი სისწრაფით მივექანები დაღმართზე,
კისრის ნაზი და მაცოცხლებელი ხრტილი
თუ გადამემტვრა,
ჩემი უსისხლო სიკვდილი
მზის კანონიერი ჩასვლა ვერ იქნება,
შენ თვალები დახუჭე,თო,
ან შენი თათოები მიამბე,
შენი თმის ნარინჯები მომალანდე,
ისეთი პატარა ხარ,
შენი ჩრდილიც კი არ გრძელდება შუადღის მზეზე,
არადა,შეგეძლო ჩემი შეჩერება.
დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქალაქი,
დაღმართია ჩემი ბავშვობის ქუჩა,
დაღმართი ვარ მეც.
გამათანაბრე,თო.