რა მარგო, ნეტავ, შობამა,
ჩემთვის რა მოუტანია?
ვინც იშვა, ცაში ბრძანდაბა,
მას ჩვენთვის აღარ სცალია:
ქვეყნის გულისთვის იღვაწა,
სული ტანჯვაში დალია!
და დღეს კი იმის სწავლისა
აღარსადა სჩანს კვალია;
გვერდს უგმირავენ ლახვრითა,
მოსჩქებს ძმარი და წყალია,
ვინ აასრულა მოძღვრება:
"მოყვასი შეიბრალია!"
საწყალი საწყლადვე რჩება,
ისევ სდის ცრემლის ღვარია,
მგლები, აფთრები მრავლდება,
ხარობს იმათი გვარია;
აზრი კი, აზრი მაღალი,
ჰგოდებს ბედ-განამწარია!
ვაჟა ფშაველა 1907 წ.
ჩემთვის რა მოუტანია?
ვინც იშვა, ცაში ბრძანდაბა,
მას ჩვენთვის აღარ სცალია:
ქვეყნის გულისთვის იღვაწა,
სული ტანჯვაში დალია!
და დღეს კი იმის სწავლისა
აღარსადა სჩანს კვალია;
გვერდს უგმირავენ ლახვრითა,
მოსჩქებს ძმარი და წყალია,
ვინ აასრულა მოძღვრება:
"მოყვასი შეიბრალია!"
საწყალი საწყლადვე რჩება,
ისევ სდის ცრემლის ღვარია,
მგლები, აფთრები მრავლდება,
ხარობს იმათი გვარია;
აზრი კი, აზრი მაღალი,
ჰგოდებს ბედ-განამწარია!
ვაჟა ფშაველა 1907 წ.
