რომ დავბერდები...

რომ დავბერდები... წელიწადის ოთხივე დროში,
თორმეტივე თვეს ერთსა და იმავე სამოსს
ჩავიცვამ თანაც არ დამჭირდება გროში,
ყოველ საათში წუთებს დავითვლი სამოცს.
და როგორც ახლა, მემახსოვრება ღმერთი,
მის სიახლოვეს სიბერეში ვიგრძნობ თანდათან,
მერე რა თუ მარტო ვიქნები ერთი,
მთვარე მოვა და ის ხომ გამათბობს ხანდახან.
რომ დავბერდები როგორც ადრე განვაგრძობ წერას
და შეიძლება გალაკტიონი ვიხილო ცხადში,
მის გულს მოვკიდებ დავაკვირდები ძგერას,
მერე კი აცრემლებულს შევიყვან სახლში.
ვიცი რომ მეტყვის მისი სიკვდილის მიზეზს,
რომ მუზა მაჩუქა ქარების ზღვაში,
ახლაც... როცა ვწერ თავთან მადგას და მიმზერს,
ალბათ იმავეს ვერსად პოულობს სხვაში.
რომ დავბერდები კვლავ გავიხსენებ ბავშვობას გასულს,
როგორც ხის ფესვი ჩავეხუტები მიწის კიდეებს,
არა ! უარვყოფ არ მივტირი უაზრო წარსულს,
რადგან მაშინაც ვაშენებდი ზეცის კიბეებს.
იმ სიბერეში დანაოჭებულ ხელების თითებს,
ავათამაშებ როგორც გიჟი გიტარის ბგერის,
ჩემი ლექსებით გადავაბრუნებ დაწყევლილ მითებს,
ჩემს სამყაროში ჰომეროსი ტირილით მღერის.
ქოხში რომ შევალ მთვარის სონატა არ გამაოცებს
და როიალთან მჯდომ ბეთჰოვენის ლანდს დავინახავ,
მისი ღიმილი ჰარმონიულად კვლავ გამაცოცხლებს
და მოსმენისას კლავიშებში თავს დავიმარხავ.

/სალომე ბეთლემელი/