ლია ფანჩულიძე - რამ განარისხა იმ ღამეს ვერე?

წვიმდა და თბილისს ეძინა მშვიდად.
მიწას აცლიდა იმ ღამეს ვერე.
ჩასაფრებოდა სიკვდილი მოყმეს.
რამ განარისხა იმ ღამეს ვერე?

ჰქუხდა მდინარე, მოსთქვამდა ხევი.
ხმა გადიტყორცნა მთად და ბარადა.
ამის შემყურე დინჯი მთაწმინდა.
იმ ღამეს,უფრო გაჭაღარავდა.

სიკვდილს ებრძოდა დედა და ქალი.
წყალს ჩაურაზა რაღაცამ კარი.
ცა დაჰყურებდა მოწყენით ვერეს.
საყვედურს ამბობდა მდინარე მტკვარი.

მრისხანება არღვევდა სიჩუმეს მეფურს.
ცა აჩქარებით ფერთხავდა ღრუბლებს.
ღრუბლებს ჩაეცვათ შავი სამოსი.
მიწა ვერ იტევდა სინანულს ულევს.

რაც ხალხს გააჩნდათ წყალმა წალეკა.
ვინ მოისმინა სიტყვა მართლისა?...
მიაქანებდა დებს,ორსულს, მიჯნურს...
თავს დასტიროდათ დედა ქართლის.

ცა მოწმინდა. დაწყნარდა ვერე.
დაწდა ღრმულები, ჯებირი,ღელე.
დახოცილ გვამებს ითვლიდა ვერე.
თითოს მომხდარზე ნანობდა მერე.

ლია ფანჩულიძე