იმ დღიდან, როცა ერთმანეთს შეხვდნენ,
გოგონას თავი აღარც ახსოვდა,
ვერ ივიწყებდა ვაჟის სიყვარულს
მასთან შეხვედრას, ალერსს ნატრობდა
და აი, დადგა დღე საოცნებო,
დაუვიწყარი დრო მათი შეყრის,
ასრულდა მისი ფიქრი, ოცნება,
მალე იხილავს მას ვისაც ეტრფის.
ამ სიყვარულმა ფრთები შეასხა,
თბილი, კეკლუცი და ლაღი გახდა.
ყველას, ყველაფერს სხვა თვალით ხედდა,
გულით ხარობდა, გრძნობისა სწამდა.
ხშირად ხვდებოდნენ ბაღში ერთმანეთს,
იასამანის ბუჩქთან ძელსკამზე.
ხვევნა, ალერსით გულს იჯერებდნენ
და ვეღარ თმობდნენ თითქოს ერთმანეთს.
ეფიცებოდა ვაჟი სიყვარულს,
ტრფობის ბურუსში მძლავრად ახვევდა
და სიყვარულით დაბრმავებული,
მის თვალთმაქცობას ვეღარ ამჩნევდა.
ერთ დღესაც ისევ შეხვდნენ ერთმანეთს,
გული იჯერეს კვლავ სიყვარულით.
ვაჟმა შეხვედრა კვირით გადასდო,
დატოვა სატრფო დიდ სინანულით.
თუმცა შეჰპირდა"მომავალ კვირას,
როგორც ყოველთვის ისევ აქ შევხვდეთ.
რა მოხდა, დიდხანს ხომ არა გტოვებ,
მივდივარ, მაგრამ ვიფიქრებ შენზე"
სამ დღემდე შეძლო გოგონამ სევდით,
მერე დაადგა ისევ იმ ბილიკს.
მონატრებია შეყვარებული
და შეჩვეული სწორედ იქ მიდის.
უახლოვდება საყვარელ ადგილს,
ხედავს ქალ-ვაჟი ერთურთს ეხვევა,
სახეს ღიმილი გადაეფინა
და ახსენდება თვისი შეხვედრა.
მერე კი იმათ თვალს აარიდებს
და შეუმჩნევლად ცდილობს გვერდს ავლას,
მაგრამ უეცრად ვაჟის ჩურჩული
მას მოაგონებს რჩეულის ნათქვამს.
წამით შედრკება, ყურს არ უჯერებს,
თვალსაც შეავლებს და რას იხილავს,
ძელსკამზე სწორედ ის ვაჟი იჯდა,
ახლა სხვას ეტრფის, მის მზეს იფიცავს.
როგორ გამწარდა საბრალო გოგო,
ცრემლები სცვივა მას ღაპაღუპი,
ელდისგან ლამის თვალთ დაუბნელდეს
და გულიც უცემს სწრაფ ბაგა-ბუგით.
როგორღაც შეძლო თავის მოთოკვა,
არ შეემჩნია ის ტკბილ მოუბარს.
შურისძიების გრძნობით აღივსო
და იცის ახლა რასაც მოუტანს.
ჩუმად შეჰყურებს შეყვარებულებს
თან თვალზე ცრემლი აღარ შორდება.
უნდა გოგონას სახლი გაიგოს,
დუმილით ელის მათ განშორებას.
ჩუმად გაჰყვება ახალ მეტოქეს,
ზუსტად გაიგებს სად ცხოვრობს იგი
და უსახელო წერილს უგზავნის
სურს, რომ შეხვედრას დაესწროს ისიც.
პაემანს ნიშნავს ის იმ ადგილზე,
სადაც გოგონა შეხვდა თვის სატრფოს.
უნდა ამხილოს ფლიდი რაინდი,
სწორედ ამიტომ შეხვედრას აწყობს.
თუმც დიდი ტანჯვა გადაიტანა,
მაინცა ხარობს გოგონა რადგან
დროზე შეიტყო ეს თვალთმაქცობა
და აეხადა ყველაფერს ფარდა.
თავს ბედნიერად შეიგრძნობს რადგან
დროზე შეიტყო ვაჟის ღალატი,
მადლობა უფალს, მთლად არ დანებდა,
არ გაიმრუდა ცხოვრება ამით
და ახლა, მხოლოდ მისთვისა ხვდება,
რომ ეცოდება ახალი მსხვერპლი.
უნდა საბრალომ თვითონ იხილოს,
ვისთვის გიჟდება და ვისაც ეტრფის
და აი დადგა დღე შეხვედრისა,
მივიდა ისევ ჩვეულ ადგილზე.
იქ შეეგება რჩეული თვისი
იმ სიხარულით ლამის გაგიჟდეს,
ეხვევა, ჰკოცნის,ეალერსება,
ლამაზ სიტყვათა ბურუსში ახვევს.
ისე გართულა ის თვალთმაქცობით,
სატრფოს სიცივეს ვეღარც კი ამჩნევს
და იმ დროს, როცა ძალზე გაერთო,
როცა იგივე სიტყვებს ამბობდა,
ვერ მოითმინა დაბარებულმა
ელვის სისწრაფით მათ წინ აღმოჩნდა,
მადლობა უთხრა უცნობ გოგონას,
რომ აუხილა საბრალოს თვალი.
თურმე თვეები გადის რაც ხვდება,
ლამის წააგოს გოგონამ თავი.
ვაჟი კი დგას და თვალს არ უჯერებს,
ელდანაკრავი სიტყვას ვერ ამბობს.
არ მოელოდა ასეთ დასარულს
და ახლა, უმალ გაქრობას ნატრობს.
დგას, ხმა ჩამწყდარი ორ სატრფოს შორის,
დონ-ჟუანობა არ შერჩა, არა
და ორი კურდღლის მადევარ რაინდს,
ბოლოს არცერთი არ შერჩა, არა.
გოგონას თავი აღარც ახსოვდა,
ვერ ივიწყებდა ვაჟის სიყვარულს
მასთან შეხვედრას, ალერსს ნატრობდა
და აი, დადგა დღე საოცნებო,
დაუვიწყარი დრო მათი შეყრის,
ასრულდა მისი ფიქრი, ოცნება,
მალე იხილავს მას ვისაც ეტრფის.
ამ სიყვარულმა ფრთები შეასხა,
თბილი, კეკლუცი და ლაღი გახდა.
ყველას, ყველაფერს სხვა თვალით ხედდა,
გულით ხარობდა, გრძნობისა სწამდა.
ხშირად ხვდებოდნენ ბაღში ერთმანეთს,
იასამანის ბუჩქთან ძელსკამზე.
ხვევნა, ალერსით გულს იჯერებდნენ
და ვეღარ თმობდნენ თითქოს ერთმანეთს.
ეფიცებოდა ვაჟი სიყვარულს,
ტრფობის ბურუსში მძლავრად ახვევდა
და სიყვარულით დაბრმავებული,
მის თვალთმაქცობას ვეღარ ამჩნევდა.
ერთ დღესაც ისევ შეხვდნენ ერთმანეთს,
გული იჯერეს კვლავ სიყვარულით.
ვაჟმა შეხვედრა კვირით გადასდო,
დატოვა სატრფო დიდ სინანულით.
თუმცა შეჰპირდა"მომავალ კვირას,
როგორც ყოველთვის ისევ აქ შევხვდეთ.
რა მოხდა, დიდხანს ხომ არა გტოვებ,
მივდივარ, მაგრამ ვიფიქრებ შენზე"
სამ დღემდე შეძლო გოგონამ სევდით,
მერე დაადგა ისევ იმ ბილიკს.
მონატრებია შეყვარებული
და შეჩვეული სწორედ იქ მიდის.
უახლოვდება საყვარელ ადგილს,
ხედავს ქალ-ვაჟი ერთურთს ეხვევა,
სახეს ღიმილი გადაეფინა
და ახსენდება თვისი შეხვედრა.
მერე კი იმათ თვალს აარიდებს
და შეუმჩნევლად ცდილობს გვერდს ავლას,
მაგრამ უეცრად ვაჟის ჩურჩული
მას მოაგონებს რჩეულის ნათქვამს.
წამით შედრკება, ყურს არ უჯერებს,
თვალსაც შეავლებს და რას იხილავს,
ძელსკამზე სწორედ ის ვაჟი იჯდა,
ახლა სხვას ეტრფის, მის მზეს იფიცავს.
როგორ გამწარდა საბრალო გოგო,
ცრემლები სცვივა მას ღაპაღუპი,
ელდისგან ლამის თვალთ დაუბნელდეს
და გულიც უცემს სწრაფ ბაგა-ბუგით.
როგორღაც შეძლო თავის მოთოკვა,
არ შეემჩნია ის ტკბილ მოუბარს.
შურისძიების გრძნობით აღივსო
და იცის ახლა რასაც მოუტანს.
ჩუმად შეჰყურებს შეყვარებულებს
თან თვალზე ცრემლი აღარ შორდება.
უნდა გოგონას სახლი გაიგოს,
დუმილით ელის მათ განშორებას.
ჩუმად გაჰყვება ახალ მეტოქეს,
ზუსტად გაიგებს სად ცხოვრობს იგი
და უსახელო წერილს უგზავნის
სურს, რომ შეხვედრას დაესწროს ისიც.
პაემანს ნიშნავს ის იმ ადგილზე,
სადაც გოგონა შეხვდა თვის სატრფოს.
უნდა ამხილოს ფლიდი რაინდი,
სწორედ ამიტომ შეხვედრას აწყობს.
თუმც დიდი ტანჯვა გადაიტანა,
მაინცა ხარობს გოგონა რადგან
დროზე შეიტყო ეს თვალთმაქცობა
და აეხადა ყველაფერს ფარდა.
თავს ბედნიერად შეიგრძნობს რადგან
დროზე შეიტყო ვაჟის ღალატი,
მადლობა უფალს, მთლად არ დანებდა,
არ გაიმრუდა ცხოვრება ამით
და ახლა, მხოლოდ მისთვისა ხვდება,
რომ ეცოდება ახალი მსხვერპლი.
უნდა საბრალომ თვითონ იხილოს,
ვისთვის გიჟდება და ვისაც ეტრფის
და აი დადგა დღე შეხვედრისა,
მივიდა ისევ ჩვეულ ადგილზე.
იქ შეეგება რჩეული თვისი
იმ სიხარულით ლამის გაგიჟდეს,
ეხვევა, ჰკოცნის,ეალერსება,
ლამაზ სიტყვათა ბურუსში ახვევს.
ისე გართულა ის თვალთმაქცობით,
სატრფოს სიცივეს ვეღარც კი ამჩნევს
და იმ დროს, როცა ძალზე გაერთო,
როცა იგივე სიტყვებს ამბობდა,
ვერ მოითმინა დაბარებულმა
ელვის სისწრაფით მათ წინ აღმოჩნდა,
მადლობა უთხრა უცნობ გოგონას,
რომ აუხილა საბრალოს თვალი.
თურმე თვეები გადის რაც ხვდება,
ლამის წააგოს გოგონამ თავი.
ვაჟი კი დგას და თვალს არ უჯერებს,
ელდანაკრავი სიტყვას ვერ ამბობს.
არ მოელოდა ასეთ დასარულს
და ახლა, უმალ გაქრობას ნატრობს.
დგას, ხმა ჩამწყდარი ორ სატრფოს შორის,
დონ-ჟუანობა არ შერჩა, არა
და ორი კურდღლის მადევარ რაინდს,
ბოლოს არცერთი არ შერჩა, არა.