ქარში მთვარეს
ქარში მთვარეს ეშინია
საკუთარი სიცივის,
შიშით სახე შეცვლილი აქვს,
შეშლილი აქვს სიცილი.
ეშინია, რომ მიწიდან
ვინმე ეჭვით შეხედავს,
რომ უეცრად გააღვიძებს
ცივი ხელის შეხება.
ქარში მთვარეს გაცლილი აქვს
შარმი, შარავანდედი,
დასცინიან, დასცინიან
ბაღში ფარშავანგები.
ვეღარ ხედავს ჩვეულ სიზმრებს,
სახეს მალავს ჩრდილებში,
რომ უცებ არ გამოფხიზლდეს
სასტიკ სინამდვილეში.
სანთელი
რომ ყველაფერი საბოლოოდ გახდეს ნათელი
მე და შენ შორის,
ყველაფერი იყოს თავიდან
ბოლომდე სუფთა —
გავამხილოთ ჩვენი სათქმელი,
ვანდოთ ერთმანეთს, რაც ჩვენს ბაგეს
არასდროს უთქვამს.
თორემ ხომ ხედავ, რა ძნელია
ჩვენში გაჩენილ
უსასოობას შეგვაჩვიოს ყოველმა წუთმა.
ხედავ, ჩვენი დღე იწურება,
თითქმის გავიდა
და ჩვენ გარშემო თვით სიჩუმე
იმგვარად სუნთქავს,
რომ ყველაფერი საბოლოოდ ხდება ნათელი.
ოთახში
ჩემს სახლში, ჩემს ოთახს ჩემს დროზე ვეწვიე.
ქალაქში სინათლე არ ჰქონდა არავის.
ეძინათ ღამურებს, მზეებს და მზეწვიებს,
აღმართულიყო სიბნელის კარავი.
მე სახლში შევედი. კარი მივიხურე,
სანთელი ავანთე სიბნელეში.
ვხედავდი სარკეებს, ჩამქრალ ელნათურებს.
ქარი ზუზუნებდა გარეთ, მავთულებში.
სიცივე და ქარი და ღამის ამქარი
ნიღბებად დამტყდარი ფანჯრების მინებზე,
ეტმასნებოდნენ ლანდები ფანჯარას
მოთქმა-წუხილით და ლანძღვა-გინებით.
— სინათლე აინთოს! — ვიყვირე — აინთოს!
კედლებზე მოჩანდა უაზრო ხაზები.
ღავღავით დაძრწოდნენ უჯიშო ნაგაზები,
ნაგვის ბუნკერებში ეძებდნენ საკბილოს.
და მეც ჩემს საკბილოს ვეძებდი ღამეში,
ოთახის კედლებში, დაპრესილ ჭერქვეშ.
ვიღაც კი მიყვიროდა: — მორჩი ეგ თამაში,
ჩაწექი საფლავში და ქვიშას შეერთე!
კაცი ბუზი
ზღაპრის სკივრებში რიყის ქვები ალმასებს ჰგავდა.
და ამ ალმასებს გულმოდგინედ რანდავდა რანდა...
მაგრამ ყოველი ქვა გამოდგა ცრუ,
ყოველი ქვის გულში აღმოჩნდა ღრუ.
და ეს ღრუ ყველაფერს ნთქავდა და ჭამდა.
ზღვის ყრუ ხმაურში დიდი ნიჟარები აპობდნენ
ბაგეს,
აჩენდნენ მარგალიტს — კბილებს, ტუჩებს...
გიძღვნიდნენ აღთქმებს.
მაგრამ ეს აღთქმები გამოდგა ცრუ.
ყოველი აღთქმის გულში აღმოჩნდა ღრუ.
და ეს ღრუ ყველაფერს არღვევს და ანგრევს.
ჯადოსნურ სიზმრებში ხეტიალი გივლენდა ხიფათს,
და გული ცდილობდა არ გადაეხვია ნაჩვევი გზიდან...
მაგრამ ეს გული აღმოჩნდა ცრუ.
ამ გულის სიღრმეში აღმოჩნდა ღრუ.
და ეს ღრუ ყველაფერს ქირდავს და ფიტავს.
ასე გამოფიტულ, გამხმარ კედლებს ედება ხავსი,
კუთხეში აბლაბუდა აბამს და აბამს უაზრო კავშირს...
მაგრამ ეს კავშირი ხომ სადღაც ძევს,
რაღაც ხომ აკავშირებს მამას და ძეს.
მაშ, აჰყევ, ძმაო, ჭერისკენ ქსელს
და გასწი, გასწი!...
ცარიელ ოთახში ქაღალდის ყვავილებს ვიღაცა
ფურჩქნის,
ქაღალდის დილა დგას, ქაღალდის სარკმელში
იღვრება შუქი...
ის კი დაფარული ხავსით და მტვრით,
კიდურებდასახსრული, გაცვენილ ფრთით,
კუთხეში, ქსელში გახლართული
ძრწის — კაცი-ბუზი.