სუნთქვის საბანი
გარეთ წვიმს და სისველე გულში დაისადგურებს,
ვეღარა ვცნობ გარედან გადათხუპნულ სადგურებს.
სიტყვებს ვებრძვი აბზაცში, მონატრების ქარებად,
მართლა რა შორს წასულხარ, გედევნები ბწკარებად.
შიში უკან მომჩხავის და ხელს მიქნევს შორიდან,
თავშესაფარს დავეძებ, კედლებს შენი მონასტრის.
იქნებ გადამიყოლა უდაბურმა ქარებმა, იქნებ სულაც არ ვიყო,
უთავბოლოდ მონა მტრის.
იქნებ შენს სიმშვიდეში დავივანო ჩვილივით,
იქნებ შემომახვიო ხავსისფერი თავშალი,
გამომიშრე სისველით გალუმპული სხეული,
შენს სითბოში მამყოფე წვეთებ-წვეთებ ნაშალი.
გარეთ წვიმს და ცას მოაქვს ღრუბლის შავი საფარი,
კიდით-კიდე ასველებს მოგონების ზარდახშას,
დამაფარე მოწნული შენი სუნთქვის საბანი,
დამაფარე საბანი. გამახსენე ანბანი, აი ია,
აი მთა, აი სეტყვის თვალები, აი ჩემი ხელები,
შენით განახელები აი ჩემი ხელები,
აი ჩემი ხელები,
აი ჩემი ხელები.
ათრთოლებულ თითებში, ატოკებულ ძარღვებში,
გულის ბაგი-ბუგებით ვეტმასნები წარსულს,
როცა ბებოს ხელები თავზე მითათუნებდა
განდევნიდა სადღაც შავ შიშების ავსულს.
”გულო შინა, შინაო. გულო რამ შეგაშინაო,
გულო ჩადექ საგულეს, გულო ჩქარა, ჩქარა”.
გარეთ წვიმს და სისველემ გულში დაისადგურა,
გალუმპული სხეულით ვედევნები წარსულს.
ძველი გრძნობები
ძველ სახლზე უფრო ძველია ჩემი გრძნობები,
რომელთაც დააკლდათ ვერბალური განვითარება.
იმდენად ჩუმად, უხმაუროდ შემოგეპარე,
აღქმაც გაძნელდა.
ასე მოვედი თითქმის ას წლამდე -ურსულასავით.
რა უსასრულოდ მყვარებიხარ..................ბანალურია,
თუმცა ღა მაინც!
ძველ გრძნობებს ატყვია მიტოვებულის კვალი.
ტკივილებს იგონებ არ მოსვლის ამბად.
მერე მე ლოდინს შენს სახელს ვარქმევ
და უმისამართოდ ვკარგავ.
ძველ სახლზე უფრო ძველმა გრძნობებმა,
ბუხარში დაწვა გმინვა და ას წელს მიტანებული
არავერბალური განვითარება.
ზამთრის ცა იკვებება ბუხრის ნაფაზებით,
დალეულ თითებს ატყვია დაღლა.
ყველა ფობია დათრგუნულია
და ვყვირი ახლა:
მე მინდა ნუგეში!
მე მინდა წითლად გახაზული ცა!
მე მინდა შენთან ყოფნის იდეა!
მომეცი შენსკენ სავალი გზა!
ზამთრის ცა იკვებება ბუხრის ნაფაზებით.
ცა და მიწა
ცა სივრცეა, ცა მრგვალია, ცარგვალია, ცა ცისფერია, ცა კაცია!
მიწა მონაა ცის,
ცას როცა უნდა წვიმს.
ცას მზემ დაუთბო გული,
მთვარემ უკოცნა შუბლი.
ჭორფლად ეყრება ვარსკვლავი,
ღრუბლად ედება საბანი.
ცა მრგვალია, ცა ჩემი ქმარია!
მე მიწა ვარ. მინდორი ვშობე.
ყვავილები დავიყარე მძივებად.
ხეები გავიზარდე შვილებად.
რომ ვიღიმი სიმწვანე იშ-ლე-ბა.
ცამ დამაპკურა წვეთები
ერთი, ორი, სამი.
დო, რე, მი.
დო, რე, მი.
მინ-დო-რი.
მინ-დო-რი.
ვშობე და შევახედე ცას.
სიმწვანე მას არ გავს.
გაბრაზდა ცისფერი ცა.
მოზიდა სხივები კონად,
დამხრუკა მთებზე და ბორცვებზე.
მეტკინა დახეთქილი ტუჩები.
გადახმა კაკილები-ყვავილები.
ხეები მომაჭრეს ფესვიდან.
ცას ვეღერ ვე-ურ-ჩე-ბი...
მე მიწა ვარ, დახეთქილი მიწა.
გადაყვითლებული მიწა.
დო, რე, მი.
დო, რე, მი.
მინ-დო-რი.
მინ-დო-რი.
თვალები დავხუჭე.
მეტი აღარ მახსოვს.
* * *
ქარიშხლის მოლოდინში ის ბგერა დავკარგე
რომელიც შენით იწყებოდა.
მერე სუნთქვაწართმეული ალუბლების ქუჩას მივყვებოდი.
ქუჩაში ფოთლები მხვდებოდა ყვითელი
და ჩქამად ინთქმებოდა კლავიატურის მესამე ბგერა.
ვით ველი ვრცელი და შორი,
ვეძებდი დაკარგულ ხმას
და ტრამალებში გზააბნეულ ჩემივე შეშინებულ სუნთქვას.
სადა ხარ ახლა, რომელ სახლს სტუმრობ?
იქნებ იმათთან, ვინც ყოველ ღამე-დღისით გაწყვეტილ
შუბლის ძარღვს ინასკვავს მშვიდი ძილისთვის....
იქნებ იმათთან, ვინც ამქვეყნიურ გადახვეწილებს
პოლიქრონიონს უმღერიან სირინოზის ხმით.
უკანასკნელი ფოთლები სცვივათ ალუბლის ხეებს.
დახურულ ფანჯრებს აესვეტა ლურჯი ჰაერი.
* * *
მე მოვალ და მოგიტან წვიმას,
მე მოვალ და გიმღერებ ქარს,
მე მოვალ და ჩავრაზავ ყველა ფანჯარას,
ურდულს დავადებ კარს
- რათა წარღვნის დროს გიპოვო მშვიდი,
რათა გრიგალში ვერ გნახოს სხვამ,
რათა განწირულ კივილში ნისლით
დავბინდო ალმურის ხმა.
სიმღერა ქარია და ურცხვი ქალია
ჭიაა მარია თუ დასტაქარია,
სიჩუმის აბებით განვკურნავ ტკივილებს
და როცა გრიგალი გრუხუნით იკივლებს-
მოწყვეტით დაცემას ვინებებ ცა!
კედლიდან ლანდივით გამოვალ უჩუმრად
და როცა ფანჯრები გააღებს პირს,
მოვალ და გიმღერებ ქარს.
გარეთ კი წვიმს.
* * *
მენატრებოდი და ლოდინი ჩემი
შეუძლებელს მხდიდა არ მეფიქრა შენზე.
გაიცრიცა შემოდგომის ოქროსფერი წვიმა
და ლაბადა მომახურა მოშიშვლებულ მხრებზე.
ჩუმი ქოლგის ქვეშ გაშალა დაბნეული ღიმილი,
დასეტყვილი ბეჭით მქონდა სავსე - შენზე ტკივილი.
წვიმდა ისევ უსაშველოდ მონატრებულ სუიტას
და წკაპუნით ატირებდა ღრუბლებს სევდის ფერზე.
მომენატრე და ლოდინი მასიზმრებდა შენზე.
საგალობელი
გიმღერებ დარდის საგალობელს
და თუ კი ჩემს ხმას გაგაგონებ
იქნებ მოწყალებით გამიღიმო.
დილის საარივით გაგანათებ
და თუ ფიქრში მაინც გამამართლებ
იქნებ სამუდამოდ გავირინდო.
რამდენი ფიქრია უწყალოდ ნაფიქრი,
რამდენი სევდაა წასული ცაში,
რამდენჯერ უბრალოდ არ მითქვამს სათქმელი,
რამდენჯერ უბრალოდ დავკარგე აზრი.
თან როგორ გეძახდი,
თან როგორ გეძებდი
და როგორ მინდოდა შენი შეხება.
თან როგორ გნატრობდი,
თან როგორ ვჩქარობდი
და როგორ ვცდელობდი შენს გაღმერთებას.
მე თეთრი კაბა ვარ,
მე სევდის საგა ვარ,
მე ყვავილები ვარ
ჩამჭკნარი თმაში.
მე ლაბირინთი ვარ,
მე რაღაც ნივთი ვარ,
მე ამოსუნთქვა ვარ
გამქრალი ხმაში.
გიმღერებ დარდის საგალობელს
და თუ კი ჩამს ხმას გაგაგონებ
იქნებ მოწყალებით გამიღიმო.
* * *
ღამის ცა არის მუქი-მოწითალო,
გადამალული მთვარე უნდა მოგითალო
როგორც ნესვის ტკბილი, კანგაცლილი ბაგე.
ჩემი წასვლა არის ლურჯი-მონაცრისფრო,
შენი სიყვარული უფრო მონარცისო
როგორც მომთვრალება ბრინჯიანი საკე.
დარდი დღეებისა არის იისფერი,
ჩემი დაღამება მუქი შინდისფერი
ტავტოლოგიაა მე და ჩემი სარკე.
დილის ცა არის უფრო მოყვითალო,
დაკარგული მზე უნდა მოგითალო
როგორც ნესვის ტკბილი, კანგაცლილი ბაგე.
* * *
... და როცა ლოცვად გადამექეცი-
საკუთარი ჩრდილიდან გამოვედი და ისე გილოცე.
ნება მოგეცი ჩემი სულის ციხე-სიმაგრეში გაგებატონა.
და რადგან ნება შენი იყო, ფიქრი კი ჩემი-გადამეკარგე.
დამტოვე და წახვედი მთებში.
მიტოვებულის ნაგემი და ნაგვემი ცრემლით
შევიმოსე სახე და თმები. ბაგე და ფრთები, როემლიც
მხოლოდ წარმოსახვას ავსებდა ჩემსას.
ყველაზე მეტად მაშინ შემცივდა
შენ როცა წადი და უშენობამ ტანზე წითლად
გამომაყარა.
.... და ”მომახარა”, რომ სიწითლემ აავსოო მთელი ოთახი
დარდით და სევდით.
ვეღარ მიშველა წამლობამ და მჩხიბავის ლოცვამ,
წვიმის წვეთებში ქარი ისევ დაბორიალობს და ცრემლად მთესავს.
შენ ხომ მთაში ხარ, მზესთან ახოლოს.
მე კი წვეთებით საკუთარ ჩრდილს მივეტმასნები.
ვდარდობ
მე ვდარდობ შენზე, ვდარდობ მასზე და ყველაზე.
მე მტკივა სევდა, მტკივა ტანჯვა, მტკივა სიცივე.
ვდარდობ ყველა მოკლულ ჯონ ლენონზე და ხმაზე.
ვდარდობ ყველა ობლად დარჩენილ ბავშვზე და მათზე,
ვინც ქარში დარჩა მიტოვებული.
მე ვდარდობ ჩიტებს, ვინც ვერ ფრენენ უფრთობის გამო.
მე ვდარდობ ხეებს, შეშებად, რომ დაჭრიან ტოტებს.
ვდარდობ ყველა ამქვეყნად მოუსვლელს და უდროოდ წამსვლელს.
ვდარდობ ყველაზე, ვინც მტოვებს.
მე ვდარდობ გაზაფხულის ცხელი ღამეების სუნთქვას.
მე ვდარდობ ყველა გზაში გადაჩეხილ სტუმარს.
ვდარდობ იმაზე, რომ ვეღარ გაწვდი ბოლო ლუკმას.
მე ვდარდობ უთქმელობის გამო დაკარგულ სათქმელს.
მე ვდარდობ საიდუმლოს სულგაყიდულ გამთქმელს.
ვდარდობ იმაზეც, რომ მე ვეღარასდროს მოვალ.
გარეთ წვიმს და სისველე გულში დაისადგურებს,
ვეღარა ვცნობ გარედან გადათხუპნულ სადგურებს.
სიტყვებს ვებრძვი აბზაცში, მონატრების ქარებად,
მართლა რა შორს წასულხარ, გედევნები ბწკარებად.
შიში უკან მომჩხავის და ხელს მიქნევს შორიდან,
თავშესაფარს დავეძებ, კედლებს შენი მონასტრის.
იქნებ გადამიყოლა უდაბურმა ქარებმა, იქნებ სულაც არ ვიყო,
უთავბოლოდ მონა მტრის.
იქნებ შენს სიმშვიდეში დავივანო ჩვილივით,
იქნებ შემომახვიო ხავსისფერი თავშალი,
გამომიშრე სისველით გალუმპული სხეული,
შენს სითბოში მამყოფე წვეთებ-წვეთებ ნაშალი.
გარეთ წვიმს და ცას მოაქვს ღრუბლის შავი საფარი,
კიდით-კიდე ასველებს მოგონების ზარდახშას,
დამაფარე მოწნული შენი სუნთქვის საბანი,
დამაფარე საბანი. გამახსენე ანბანი, აი ია,
აი მთა, აი სეტყვის თვალები, აი ჩემი ხელები,
შენით განახელები აი ჩემი ხელები,
აი ჩემი ხელები,
აი ჩემი ხელები.
ათრთოლებულ თითებში, ატოკებულ ძარღვებში,
გულის ბაგი-ბუგებით ვეტმასნები წარსულს,
როცა ბებოს ხელები თავზე მითათუნებდა
განდევნიდა სადღაც შავ შიშების ავსულს.
”გულო შინა, შინაო. გულო რამ შეგაშინაო,
გულო ჩადექ საგულეს, გულო ჩქარა, ჩქარა”.
გარეთ წვიმს და სისველემ გულში დაისადგურა,
გალუმპული სხეულით ვედევნები წარსულს.
ძველი გრძნობები
ძველ სახლზე უფრო ძველია ჩემი გრძნობები,
რომელთაც დააკლდათ ვერბალური განვითარება.
იმდენად ჩუმად, უხმაუროდ შემოგეპარე,
აღქმაც გაძნელდა.
ასე მოვედი თითქმის ას წლამდე -ურსულასავით.
რა უსასრულოდ მყვარებიხარ..................ბანალურია,
თუმცა ღა მაინც!
ძველ გრძნობებს ატყვია მიტოვებულის კვალი.
ტკივილებს იგონებ არ მოსვლის ამბად.
მერე მე ლოდინს შენს სახელს ვარქმევ
და უმისამართოდ ვკარგავ.
ძველ სახლზე უფრო ძველმა გრძნობებმა,
ბუხარში დაწვა გმინვა და ას წელს მიტანებული
არავერბალური განვითარება.
ზამთრის ცა იკვებება ბუხრის ნაფაზებით,
დალეულ თითებს ატყვია დაღლა.
ყველა ფობია დათრგუნულია
და ვყვირი ახლა:
მე მინდა ნუგეში!
მე მინდა წითლად გახაზული ცა!
მე მინდა შენთან ყოფნის იდეა!
მომეცი შენსკენ სავალი გზა!
ზამთრის ცა იკვებება ბუხრის ნაფაზებით.
ცა და მიწა
ცა სივრცეა, ცა მრგვალია, ცარგვალია, ცა ცისფერია, ცა კაცია!
მიწა მონაა ცის,
ცას როცა უნდა წვიმს.
ცას მზემ დაუთბო გული,
მთვარემ უკოცნა შუბლი.
ჭორფლად ეყრება ვარსკვლავი,
ღრუბლად ედება საბანი.
ცა მრგვალია, ცა ჩემი ქმარია!
მე მიწა ვარ. მინდორი ვშობე.
ყვავილები დავიყარე მძივებად.
ხეები გავიზარდე შვილებად.
რომ ვიღიმი სიმწვანე იშ-ლე-ბა.
ცამ დამაპკურა წვეთები
ერთი, ორი, სამი.
დო, რე, მი.
დო, რე, მი.
მინ-დო-რი.
მინ-დო-რი.
ვშობე და შევახედე ცას.
სიმწვანე მას არ გავს.
გაბრაზდა ცისფერი ცა.
მოზიდა სხივები კონად,
დამხრუკა მთებზე და ბორცვებზე.
მეტკინა დახეთქილი ტუჩები.
გადახმა კაკილები-ყვავილები.
ხეები მომაჭრეს ფესვიდან.
ცას ვეღერ ვე-ურ-ჩე-ბი...
მე მიწა ვარ, დახეთქილი მიწა.
გადაყვითლებული მიწა.
დო, რე, მი.
დო, რე, მი.
მინ-დო-რი.
მინ-დო-რი.
თვალები დავხუჭე.
მეტი აღარ მახსოვს.
* * *
ქარიშხლის მოლოდინში ის ბგერა დავკარგე
რომელიც შენით იწყებოდა.
მერე სუნთქვაწართმეული ალუბლების ქუჩას მივყვებოდი.
ქუჩაში ფოთლები მხვდებოდა ყვითელი
და ჩქამად ინთქმებოდა კლავიატურის მესამე ბგერა.
ვით ველი ვრცელი და შორი,
ვეძებდი დაკარგულ ხმას
და ტრამალებში გზააბნეულ ჩემივე შეშინებულ სუნთქვას.
სადა ხარ ახლა, რომელ სახლს სტუმრობ?
იქნებ იმათთან, ვინც ყოველ ღამე-დღისით გაწყვეტილ
შუბლის ძარღვს ინასკვავს მშვიდი ძილისთვის....
იქნებ იმათთან, ვინც ამქვეყნიურ გადახვეწილებს
პოლიქრონიონს უმღერიან სირინოზის ხმით.
უკანასკნელი ფოთლები სცვივათ ალუბლის ხეებს.
დახურულ ფანჯრებს აესვეტა ლურჯი ჰაერი.
* * *
მე მოვალ და მოგიტან წვიმას,
მე მოვალ და გიმღერებ ქარს,
მე მოვალ და ჩავრაზავ ყველა ფანჯარას,
ურდულს დავადებ კარს
- რათა წარღვნის დროს გიპოვო მშვიდი,
რათა გრიგალში ვერ გნახოს სხვამ,
რათა განწირულ კივილში ნისლით
დავბინდო ალმურის ხმა.
სიმღერა ქარია და ურცხვი ქალია
ჭიაა მარია თუ დასტაქარია,
სიჩუმის აბებით განვკურნავ ტკივილებს
და როცა გრიგალი გრუხუნით იკივლებს-
მოწყვეტით დაცემას ვინებებ ცა!
კედლიდან ლანდივით გამოვალ უჩუმრად
და როცა ფანჯრები გააღებს პირს,
მოვალ და გიმღერებ ქარს.
გარეთ კი წვიმს.
* * *
მენატრებოდი და ლოდინი ჩემი
შეუძლებელს მხდიდა არ მეფიქრა შენზე.
გაიცრიცა შემოდგომის ოქროსფერი წვიმა
და ლაბადა მომახურა მოშიშვლებულ მხრებზე.
ჩუმი ქოლგის ქვეშ გაშალა დაბნეული ღიმილი,
დასეტყვილი ბეჭით მქონდა სავსე - შენზე ტკივილი.
წვიმდა ისევ უსაშველოდ მონატრებულ სუიტას
და წკაპუნით ატირებდა ღრუბლებს სევდის ფერზე.
მომენატრე და ლოდინი მასიზმრებდა შენზე.
საგალობელი
გიმღერებ დარდის საგალობელს
და თუ კი ჩემს ხმას გაგაგონებ
იქნებ მოწყალებით გამიღიმო.
დილის საარივით გაგანათებ
და თუ ფიქრში მაინც გამამართლებ
იქნებ სამუდამოდ გავირინდო.
რამდენი ფიქრია უწყალოდ ნაფიქრი,
რამდენი სევდაა წასული ცაში,
რამდენჯერ უბრალოდ არ მითქვამს სათქმელი,
რამდენჯერ უბრალოდ დავკარგე აზრი.
თან როგორ გეძახდი,
თან როგორ გეძებდი
და როგორ მინდოდა შენი შეხება.
თან როგორ გნატრობდი,
თან როგორ ვჩქარობდი
და როგორ ვცდელობდი შენს გაღმერთებას.
მე თეთრი კაბა ვარ,
მე სევდის საგა ვარ,
მე ყვავილები ვარ
ჩამჭკნარი თმაში.
მე ლაბირინთი ვარ,
მე რაღაც ნივთი ვარ,
მე ამოსუნთქვა ვარ
გამქრალი ხმაში.
გიმღერებ დარდის საგალობელს
და თუ კი ჩამს ხმას გაგაგონებ
იქნებ მოწყალებით გამიღიმო.
* * *
ღამის ცა არის მუქი-მოწითალო,
გადამალული მთვარე უნდა მოგითალო
როგორც ნესვის ტკბილი, კანგაცლილი ბაგე.
ჩემი წასვლა არის ლურჯი-მონაცრისფრო,
შენი სიყვარული უფრო მონარცისო
როგორც მომთვრალება ბრინჯიანი საკე.
დარდი დღეებისა არის იისფერი,
ჩემი დაღამება მუქი შინდისფერი
ტავტოლოგიაა მე და ჩემი სარკე.
დილის ცა არის უფრო მოყვითალო,
დაკარგული მზე უნდა მოგითალო
როგორც ნესვის ტკბილი, კანგაცლილი ბაგე.
* * *
... და როცა ლოცვად გადამექეცი-
საკუთარი ჩრდილიდან გამოვედი და ისე გილოცე.
ნება მოგეცი ჩემი სულის ციხე-სიმაგრეში გაგებატონა.
და რადგან ნება შენი იყო, ფიქრი კი ჩემი-გადამეკარგე.
დამტოვე და წახვედი მთებში.
მიტოვებულის ნაგემი და ნაგვემი ცრემლით
შევიმოსე სახე და თმები. ბაგე და ფრთები, როემლიც
მხოლოდ წარმოსახვას ავსებდა ჩემსას.
ყველაზე მეტად მაშინ შემცივდა
შენ როცა წადი და უშენობამ ტანზე წითლად
გამომაყარა.
.... და ”მომახარა”, რომ სიწითლემ აავსოო მთელი ოთახი
დარდით და სევდით.
ვეღარ მიშველა წამლობამ და მჩხიბავის ლოცვამ,
წვიმის წვეთებში ქარი ისევ დაბორიალობს და ცრემლად მთესავს.
შენ ხომ მთაში ხარ, მზესთან ახოლოს.
მე კი წვეთებით საკუთარ ჩრდილს მივეტმასნები.
ვდარდობ
მე ვდარდობ შენზე, ვდარდობ მასზე და ყველაზე.
მე მტკივა სევდა, მტკივა ტანჯვა, მტკივა სიცივე.
ვდარდობ ყველა მოკლულ ჯონ ლენონზე და ხმაზე.
ვდარდობ ყველა ობლად დარჩენილ ბავშვზე და მათზე,
ვინც ქარში დარჩა მიტოვებული.
მე ვდარდობ ჩიტებს, ვინც ვერ ფრენენ უფრთობის გამო.
მე ვდარდობ ხეებს, შეშებად, რომ დაჭრიან ტოტებს.
ვდარდობ ყველა ამქვეყნად მოუსვლელს და უდროოდ წამსვლელს.
ვდარდობ ყველაზე, ვინც მტოვებს.
მე ვდარდობ გაზაფხულის ცხელი ღამეების სუნთქვას.
მე ვდარდობ ყველა გზაში გადაჩეხილ სტუმარს.
ვდარდობ იმაზე, რომ ვეღარ გაწვდი ბოლო ლუკმას.
მე ვდარდობ უთქმელობის გამო დაკარგულ სათქმელს.
მე ვდარდობ საიდუმლოს სულგაყიდულ გამთქმელს.
ვდარდობ იმაზეც, რომ მე ვეღარასდროს მოვალ.