ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდზე
მომყვება ხოლმე ფიქრი მწუხრიდან,
და მეჩვენება თითქოს მარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი.
მე არ შევცვლილვარ კარგო იოტით,
რა ვქნა, თუ ჩემით ვერ იამაყებ.
და მაგონდება როგორ მტკიოდი.
იმ დროის მტვერში ბევრი დავმარხე...
დრო იყო ერთი, ლექსი მებადა
(და მეგობრების წრე განახევრდა)
მე მიყვარს მხოლოდ მოგონება და
წარსულზე დარდის მსუბუქი სევდა.
ერთადერთი გზა დარჩა წარსულთან,
გზა იასამნის ფერი ხიდებით.
განა რა მოხდა, რაც ჩვენ არ გვსურდა?
მაინც, ხანდახან როგორ მჭირდები...
ცხოვრების მცირე ამონარიდზე
თუ გამომყვება ფიქრი მწუხრიდან.
ბავშვივით ვშიშობ, შენ ამარიდებ
თვალებს, მზესაც რომ არ დაუხრიდი...
2007 წ.
8 თებერვალი
(ისე უბრალოდ)
ცხოვრებას ჩემი არა აქვს ვალი,
წუხელ გავცივდი და ტანში მამტვრევს.
მე მგონი იყო 8 თებერვალი,
რომ შემოაკვდა პუშკინი დანტესს.
ვფიქრობ, სალექსედ თავს არ ვიქეზებ.
(მე მიყვარს როცა ჩემზე დარდობენ)
და არ არსებობს ახლა მიზეზი
დღეს თავის მოკვლას რომ მომანდომებს.
“ცხოვრებას უყვარს მახის დაგება”
ამოვაყოლე სხვის აზრს ნაფაზი.
ზოგს მცირეც ისე ეამაყება
მე ჩემ ტანჯვასაც რომ ვერ ვაფასებ.
თარიღს არასდროს მიუძღვის ბრალი,
ბედს, არ ვცდილვარ და ვერც დავუშლიდი.
უბრალო იყო 8 თებერვალი
რომ შემოაკვდა დანტესს პუშკინი.
2007 წ.
მზით ვიმოსები
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
ვზივარ და ვხედავ, როგორ აკლია
მზის ჩასვლას სამი თითის დადება.
მომაქვს ოცნება მზის სიმაღლიდან,
მზით ვიმოსები, მზე მემატება...
2007 წ.
საკრალური ქარები
მტვრიან ეპიტაფიებს შლიან ფოლიანტებად
საკრალური ქარები...
და ჰყვებიან მწუხარედ,
სავსე მთვარის არილი, წლები მჭვირვალ ლანდებად
მხოლოდ გაელვებაა...
ეპოქები მქუხარე.
მგლოვიარე ნისლების შენიღბულ მისტერიით,
საფლავიდან საფლავში
სულთა გადახეტების
უძიროა წუხილი, გაყინული კერიის
ზამთრიან ზღვის აპრილი,
იალქნიან ხედებით.
ეჰ, დრო მთვარის პროფილზე ამღვრეული მტვერია,
ყორნისეულ ცრემლების
გიშრიან კრისტალებით
მწველი ამაოების საფლავებზე წერია:
დაამსხვრევენ ეპოქებს
საკრალური ქარები...
2006 წ.
შედარება
მე დავინიშნავ ამ მყუდრო ალაგს,
ფერს არ შეიცვლის მოსვლამდე ლოდი.
დღეის სწორს ლექსით ვეტყვი ჩემ ქალაქს
რა უფრო მწამდა და რას ველოდი.
მოვალ და ისევ მზე თუ დამხვდება
და ვინმე უცხოც, რომ არ ველოდი...
მე ვიტყვი, (ლოდი დამეთანხმება)
რა სევდიანი ხმებით ვმღეროდი.
ეს ჩემი სევდა შურად შერაცხეს,
ყოველი წამი ფიქრით მიქროდა.
მე ვაღიარებ, (ლოდი შემარცხვენს)
თვითმკვლელობაზე ხშირად ვფიქრობდი.
მე ამ ადგილას ვიქნები ხვალაც,
და მზის ჩასვლისას უფრო გელოდი...
ემახსოვრება ალბათ ჩემ ქალაქს
რა სევდიანი გრძნობით ვმღეროდი...
2007 წ.
წერილი
მე არ მინახავს აფხაზეთი და...
არ ვიცი, არის თუ არა სოხუმში
ვიწრო ქუჩები, ან რომელ ბაღშია
უფრო ხშირი იასამანი.
რა ფერია ზღვა და თუ აგროვებს
ვინმე ფერად კენჭებს.
არ ვიცი რომელ ფანჯარაში ცხოვრობს
ლამაზი ქალი და არ დამითვლია
აივნიანი სახლები.
არ ვყოფილვარ მოხუცის სტუმარი,
სევდიანი მოგონებები, მაგნოლიები
და ფორთოხლის ბაღი რომ აქვს
ეზოში. რამდენი ნაბიჯია
ჩემიდან ზღვამდე ...
არ მინახავს აფხაზეთი და
ვერ ვწერ საქართველოზე...
არავის მიმიმსგავსებიხარ და
არ გამხსენებია შენი მიხვრა მოხვრა,
ხეტიალისას.
ვიცი ხშირად წვიმს და ნაწვიმარზე...
ფორთოხლის ბაღი და
შილიფად ჩაცმულს შეგხვდე მეზობელ
ქუჩაზე, მინდა.
არ დამითვლია აივნიანი სახლები.
უნდა ვნახო აფხაზეთი!
სანამ ნაწვიმარზე, ქართული სისხლის
სუნი ასდის აფხაზურ მიწას...
2007 წ.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება.
მოგონებას ვიცი ვერსად წაუხვალ
და აპრილი იაპრილებს დღეს თუ ხვალ...
უფრო მეტი ცეცხლი მოაქვს სიშორეს,
სევდა, სევდა, სევდა ვერ მოვიშორე.
ყველაფერი ისევ კარგად იქნება
ჩემში მინდა ამ სიტყვების მიგნება...
2007 წ.
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
პოეზიით ისეა სული განაღვივები
თუნდაც ბედო მზაკვარი ნადირივით დამტორე.
მხოლოდ შემოდგომის ტანს ესხას მთვარის მძივები,
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
არაფერი გამოვა, იცი დროსთან მტრობიდან,
სულო, ამაოება არასდროს მიგატოვებს.
მზეს ყოველთვის ტალღების ელის გილიოტინა,
გამორჩევით სიკვდილი მხოლოდ იმპერატორებს!
მილიონი სიცოცხლე სდევდა მეფის მანტიას,
(ალბათ მუდამ ამიტომ ატარებდნენ მეწამულს)
ვინც ყოველი პწკარისთვის სისხლი გადაანთხია
ღვთაებრივი იქორით მხოლოდ ის მოიწამლოს!
დღეებს გადამიფურცლავს ქარიშხალთა მარაო,
პოეზიით სიკვდილი! მეც ამისთვის მოვედი.
ისე როგორც მზის ოფლი ჩასახავდა ფარაონს,
მხოლოდ შემოდგომისთვის დაიბადოს პოეტი.
თუ მღელვარე ტალღებზე რწევით დავიბანგები
მჯერა, ნერეიდებო არასდროს მიმატოვებთ.
ერთადერთი ღვთაება იყოს მთვარის ჰანგები!
ოქროსფერი სამოსი მხოლოდ იმპერატორებს!
2006 წ.