ადამიანის ბედნიერება მხოლოდ თავის სამშობლოშია

სიზმარში ვნახე, რომ საქართველოდან გადახვეწილი ვიყავი.. სად? რისთვის?... აღარ მახსოვს, მაგრამ ისეთი ცარიელი და გამომხმარი ვიყავი, რომ... აღარც რა წყალი რაჭის ნაკადულისა, ან ხევის ვეძის წყლის გარდა-არ მომაბრუნებდა... ჯერ კიდევ.. მხოლოდ-ჯერ კიდევ...

გიჟივით ვიღაცას ვეძებდი... დედას ვეძებდი... ძმას... მამას,... დას...

არასოდეს... არასოდეს...
სადღაც მეწეოდა...
ჩვეული, მაგრამ უცხო ქარები მეხებოდნენ სახეზე, თვალებზე,... ნეტა რა უნდოდათ..ვმადლობდი მათ, რომ ჩემთვის სიკეთე უნდოდათ-გულით ვუღიმოდი... მაგრამ... ხომ სწორედ ისინი მაციებდნენ.. მაქრობდნენ... მეფერებოდნენ და... სულ ამაონი იყვნენ...

ფესვები... იმედი მქონდა... თითქმის ვიცოდი, რომ გამამაგრებდნენ... მაგრამ როგორ შეძლებდნენ, როდესაც თავად აღარ ვეჭიდებოდი... და ჩემი ნერგები მათზედ აღარ ამოსდიოდნენ...
სიშორე.. ოჰ ეს სიშორე ხომ საბოლოოდ მხუთავს!...

ისე სწრაფად ვმოძრაობ სიზმარში... ქართული ეკლესიის მადლი ღა დამრჩა.. აქ.. გულგაფართოებული მისი ამარაღა ვარსებობ.. მხოლოდ ვარსებობ!... რა გაძლება და სულის ტკივილი ჰქონიათ ემიგრანტებს!... ყოველი ამოკვნესა გავიგონე!...

გავიღვიძე.. გულგაჩერებულს სიჩუმე დამლოდებოდა.. დიდხანს, მხოლოდ დიდ სევდას ჩავცქეროდი იმედიან-უიმედო, შავ, წყლიან თვალებში,........... ნოსტალგია იყო...

ჩემს ცხოვრებაში ასე არ მიყმუვლია....... დროში.. მანძილში.. ასე არ შევჯახებივარ სიტყვას: "აღარასოდეს"... ასე არ ჩამიბღუჯია სამშობლოს ახლად დაბადებული ბალახი მიწაზე... არ მისუნთქია მთელი ფილტვებით... ასე არასოდეს მტკიებია ივერია!

საქართველოში ვარ...
მაგრამ... მეშინია, ეს სიზმარი კოდევ განმეორდება... სანამ ჩემი ქართველები არ დაბრუნდებიან საქართველოში... მანამ.....
...მე ეს ტკივილი გულს გამიჩერებს!

ადამიანი სრულყოფილად ბედნიერი მხოლოდ თავის სამშობლოშია!