ჩამოიგლიჯა ღამემ პირბადე

ჩამოიგლიჯა ღამემ პირბადე,
შევერცხლილ ქუჩას მოედო ბინდი.
ჩემს სახლის კართან მდუმარედ დგეხარ,
დგეხარ და რაღაც იმედით იცდი.

მე ვერ ვპოულბ საკადრის სიტყვებს,
ბოლო დროს ვხვდები დავკარგე თავი,
ყრუ სიმარტოვეს ეს მერამდენედ
გავურიგდი და დავუდე ზავი.

მაგრამ თავლები რომ არ მასვენებს,
შუადღის მზესავით მხურვალე, მწველი.
ჩემს მარტოობას მკლავებით ვიჭერ
ვიჭერ და მაინც ვერაფერს ვშველი.

შენ კი გზის პირას ჩაემხე ისევ,
მაშინვე, როგორც ჩამოწვა ბინდი,
იმედი არ გაქვს არაფრის მაგრამ
მთავარია რომ დგახარ და იცდი.