არ შემიძლია

shen tu amagldi me ver vmagldebi shesn simagleze ar sheidzleba
შენ თუ ამაღლდი მე ვერ ვმაღლდები შენს სიმაღლეზე,
რადგან მწირია სისპეტაკე ჩემი სულისა.
და რომ ვირბინო უსასრულოდ მთებიდან მთებზე
ვერ დავაბრუნებ იმას რაც უკვე გარდასულია.

შენ თუ ეწამე მე ვერ შევძლებ თავი გავწირო,
რადგან ვარ მტვერი, დევნილი სული,შერყვნილი მიწა.
ჩემი ვალია სამოსელი ვერცხლად გავყიდო,
და მაინც მიკვირს გამუდმებით რატომღა მიცავ.

ცრემლი დაღვარე, მე არ ძალმიძს ცრემლებად ქცევა.
რადგან ტკივილი შემოძარცვულ ზმანებად მექცა.
სწორედ ისა ვარ ვინც გაგწირა პირველად, ევა.
აღარ დამჭირდა უღრუბლობით სპეტაკი ზეცა.

შენ ახლა ხედავ როგორ შეირყვნა ხატება ღვთისა
და ნიაღვარად ჩამოაწვა მაგ თვალებს სევდა.
ვერ გავიგონეთ გულის ძგერა ჩვენი მოყვრისა,
და სინანულიც უგზო-უკვლოდ ტყუილად გვსდევდა.

დავკარგე შიში, დავკარგე კდემა, დავკარგე რიდი.
და ჩემი სული ცოდვითმოსილმა ისრებმა სძლია.
შენკენ სავალი ჩავიტეხე სულ ყველა ხიდი .
და სიბნელეში მოგნებაც კი არ შემიძლია.