მარტოობის ტრიოლეტი

მე ფრთები შევალეწე ნაცრისფერ ღრუბლებს
შენთან წვიმასავით მიწად ჩამოვხტი
მე ზღვად ავეფარე შინდისფერ მუხლებს
და უსაშველო სტიქიებს ვაპობდი.

ზღვა კი ისევ ძალიან ღელავს
ზეცას ეკრობიან სიშორეები,
გულმა მიატოვა მშობლიური ჩარჩო
ჩემს კართან სთვლემენ ალეგორიები

თითქოს ჩამოთლილი სხეული დამაქვს
და ჭრილობებში სძინავთ დემონებს
ბედი ულმობელი თლიდა შავ ფანქარს
ვგავდი აკვარელით შეპყრობილ მონეს

მე ზეცას ჩამოვჭერი შენი თითები
ჩემი სასთუმალის ნაოჭში ჩავრგე
დილით ამოცოცდნენ ბრინჯაოს კვირტები
და ზედ დავამარცხე დაღლილი ბაგე

ხვალინდელი დილა ჩემთვის სარკმელია,
შემოცურული ნავით განთიადი,
გთხოვ, არ გაიხადო სხივი კამელია,
შლეგი კარმენივით ჩემს წინ დატრიალდი

ლურჯი ტყეების მე ვარ ხიზანი,
ზღვები ოდესღაც შენთვის დავლიე,
ახლა კი უკვე მკვდარი მიზანი,
მე ნადირობის გზა ვარ დალიმდე

ფეხი წამოვკარ დაღლილ სონეტებს,
ძველ დღიურებში ვერ ვხედავ გემებს,
ცაზე გვირაბად გათხრილ კომეტებს
დასასრული აქვთ შენსავით მზეზე.

მარადისობის დამწვარ კოშკებზე,
ატუზულია გულის ბალანი
და ფურცლის ერთგულ თანამეცხედრედ
რჩება პოეტის თეთრი კალამი

სანამ გაიტან ჩემგან გარდასვლას,
ძვირფასო კარი მიხურე ძლიერ,
ბაგის ხავილი რომ არ გაშიშვლდეს,
რომ არ მაჭრიდეს სახიდან იერს

მე დღეს დავთმობდი ოკეანეებს
ფრთებს ზეციურს და თუნდ ამ მიწიერს
პოსეიდონის ტალღებს ნაბოძებს
თუნდ ბროლის მკლავებს, თოვლით ნაციებს

ოღონდ მფარავდეს თუნდ შენი მზერა,
თრთოლვა ცვიოდეს ჟანგიან გონგს,
დაე, მოვიდეს სიკვდილი ქერა,
ოღონდ კარებზე შენმა თითებმა,
მიაკრან ბგერა ღარიბი: ნოკ …

სასთუმალს ამოცოცდნენ ბრინჯაოს თითები
და ზედ დავამარცხე დაღლილი ბაგე
შენთან მოვდიოდი ქარებში წუხელ
და შენს კართან დამხვდა ღიმილით სარკე.

ავტორი: დათა გულუა