რომ შემეძლოს გადაგცვლიდი ლექსებში,
მერე თუნდაც შემიწიროს ბუნებამ,
ჩემს ფანჯრის წინ ხმაურობენ ვერხვები,
და სიჩუმე ახლა არვის უნდება.
არ უხდება ახლა მთვარეს ტირილი,
არც დღის ნათელს ღვთაებრივი სინათლე,
რაც რამ ხდება, არ მოხდება პირიქით,
და ბოდვაა რაც ოდესღაც ვინატრე.
ეს ვერხვები ხმაურობენ ისევ და,
ლექსის ფურცლებს გულში იკლავს მდინარე,
ყველა ვინც კი გულში ღრუბლებს იტევდა,
ჩემთან ერთად არის ახლა მძინარე.
რომ შემეძლოს გადაგცვლიდი ლექსებში,
და ამ ნიჭსაც დავმარხავდი ვერხვის ქვეშ,
არ არსებობს რასაც მე სულ ვეძებდი,
და სიმშვიდეს ვერასდროს ვერ ვეღირსე.