ვისხამ თეთრ ფინჯანში შენზე მონატრებას,
როგორც უნალექსო (ცოტა შაქრით) ყავას,
შენი გაღიმების მახსოვს მომენტები,
მერე უშენობით ღამეც აზრებს კარგავს.
ჰო, ვთქვი უშენობით, თუმცა ჩემი ხარ და
ჩემი უშენობა მხოლოდ მანძილია,
ახლა არა მინდა შენი კოცნის გარდა
და ვგრძნობ ამ სურვილმა როგორ ამირია
რითმა, ახლა უფრო არის ფერით მწვანე
შენი თვალების და დააქვს ამბიცია,
გარეთ ვარსკვლავები ცაზე ისე წვანან,
მთვარეს ეზედმეტა თავი, გაიწია.
ახლა უშენობა მხოლოდ საათია,
შენზე მონატრებას ღია კარები აქვს,
ამინდს სიცხეების დაყვა აპათია
შენ კი ხელით მასმევ ყავას ნალექიანს.
ლევან მაისურაძე
როგორც უნალექსო (ცოტა შაქრით) ყავას,
შენი გაღიმების მახსოვს მომენტები,
მერე უშენობით ღამეც აზრებს კარგავს.
ჰო, ვთქვი უშენობით, თუმცა ჩემი ხარ და
ჩემი უშენობა მხოლოდ მანძილია,
ახლა არა მინდა შენი კოცნის გარდა
და ვგრძნობ ამ სურვილმა როგორ ამირია
რითმა, ახლა უფრო არის ფერით მწვანე
შენი თვალების და დააქვს ამბიცია,
გარეთ ვარსკვლავები ცაზე ისე წვანან,
მთვარეს ეზედმეტა თავი, გაიწია.
ახლა უშენობა მხოლოდ საათია,
შენზე მონატრებას ღია კარები აქვს,
ამინდს სიცხეების დაყვა აპათია
შენ კი ხელით მასმევ ყავას ნალექიანს.
ლევან მაისურაძე