ნისლად დავუყვები ხეობას მთვარიანს

ნისლად დავუყვები ხეობას მთვარიანს,
მაგ ლამაზ თვალებზე, წვეთებად დავრჩები.
კოცნას დაგიტოვებ, ბაგეზე ცვარიანს,
შენს გულში შორეულ ფიქრებად ჩავრჩები.

ნიავს გამოვყვები მე გაზაფხულისას,
რომ ავაკიაფო, სიცოცხლის ფერები.
ზეცამდე ავიტან, ხმას სიყვარულისას,
ღრუბლად აგიტაცებ და მოგეფერები.

ფიფქებს გამოვატან ზამთარში ჩემს ამბორს,
ახლოს არ მოვალ და ათასჯერ გაკოცებ.
თითქოს შეგისწავლე, მოგყევი ასე შორს,
შე ნკი კვლავ მაოცებ, შენ კი კვლავ მაოცებ.

მე ვერ დაგპირდები, გულში მცირე ადგილს,
რადგან, ჩემი გული მთლიანად შენია,
ნეტავი იცოდე, ჩემო მშვენიერო,
უშენოდ, ციცოცხლე რა მოსაწყენია