პერანგი გიჟის

შენს ბაგეებზე ზეიმობს შხამი
და შხამით სავსე ჰკრთიან თასები,
ზედ რომ აკვდება ღიმილი მთვარის,
რომელსაც შენი ფერით ვავსებდი.

და დღეს დაღლილი უკვე საკმაოდ
ვდგავარ ლოდინად და აღსრულებად.
მიუწვდომელის, შეუძლებელის
მისაღწევად და აღსრულებად.

და ისევ გელი
და ისევ გელი
და ყოფა ჩემი კიდია ბეწვზე
და კვლავაც მჯერა,- ამოუხსნელის
ერთხელ იქნება,- ამოხსნას შევძლებ.

კვლავ ბედისწერის წინაშე ვდგები
და კვლავ ჯვარცმულის ცხოვრებით ვცხოვრობ,
კარი მეგონე ბედნიერების,
უბედურება კი მოგაქვს მხოლოდ.

და მაინც, მაინც არაფერს გყვედრი
და მე ყოველის ყოვლის მგმობელი
შეუცნობელად დამსაჯეს ხვედრით
მხოლოდ შეცნობით შეუცნობელის,

თითქოს კოცონი გიზგიზებს მწველი
და სისხლიანი ბრიწყინდება წელი
თანაც ვქვითინებ და თანაც ვმღერი
და თანაც გლოცავ და თანაც გწყევლი.

და თვით ეშმაკი ზედ მხრებზე მიზის
და ისიც ღმერთის განკარგულებით,
ასე მოვირგე პერანგი გიჟის
და ვგრძნობ, არასდროს განვიკურნები.