ისევ გათენდა დღე ცრემლიანი,
მონამეს ცისკარს ფიქრებმა სევდა,
შორით გავყურებ უსაზმნოდ სხივებს
წვება ღრუბელზე უღირსი ვნება.
მე კი ვწერ,
ვწერ ცოდვის ხელით უღონო სიტყვებს,
სანთელიც ნელა ლიც-ლიცით ლღვება,
ჩემი ოცნება ოცნებად რჩება.
გული კი თითქოს ხალისით კვდება,
ონება ურჩი გრძნობებს არ ჰყვება,
ღამეს მოელის არ ემეტება
მისი ყინული გულით არ ლღვება.
ტრაგედიაა? ეს ჩემი მზეა,
ალბად ცხოვრება ხელოვნებაა.
და თუ სამოთხე განძია უფლის
ჭეშმარიტება რითმაა სულის.
მონამეს ცისკარს ფიქრებმა სევდა,
შორით გავყურებ უსაზმნოდ სხივებს
წვება ღრუბელზე უღირსი ვნება.
მე კი ვწერ,
ვწერ ცოდვის ხელით უღონო სიტყვებს,
სანთელიც ნელა ლიც-ლიცით ლღვება,
ჩემი ოცნება ოცნებად რჩება.
გული კი თითქოს ხალისით კვდება,
ონება ურჩი გრძნობებს არ ჰყვება,
ღამეს მოელის არ ემეტება
მისი ყინული გულით არ ლღვება.
ტრაგედიაა? ეს ჩემი მზეა,
ალბად ცხოვრება ხელოვნებაა.
და თუ სამოთხე განძია უფლის
ჭეშმარიტება რითმაა სულის.