ხანდახან ზეცას თვალს
ვერ ვუსწორებ,
ხან ტერფით მიწას
არც კი ვეხები,
ხან სევდა მირტყავს
ღიმილით ტორებს
გულაჩუყებულ
სენტიმენტებით.
ხან ისე ვცელქობ
გაბზარულ ნეკნით,
მზის სხივი ღრუბელს
ალერსით ბურღავს,
ხან თავბრუსხვევით,
სამყაროს მტვერი
ჩამესუნთქება
ერთ ამოსუნთქვად.
ხან მაცდურ სურვილს
სიამით ვებრძვი,
ხან შეძრწუნებულს
მოვისვრი მზერას,
მერე კი წყენით
ვბუტბუტებ ჩემთვის,
რომ არ პატიობ
გულს გაუხედნავს.
ვერ ვუსწორებ,
ხან ტერფით მიწას
არც კი ვეხები,
ხან სევდა მირტყავს
ღიმილით ტორებს
გულაჩუყებულ
სენტიმენტებით.
ხან ისე ვცელქობ
გაბზარულ ნეკნით,
მზის სხივი ღრუბელს
ალერსით ბურღავს,
ხან თავბრუსხვევით,
სამყაროს მტვერი
ჩამესუნთქება
ერთ ამოსუნთქვად.
ხან მაცდურ სურვილს
სიამით ვებრძვი,
ხან შეძრწუნებულს
მოვისვრი მზერას,
მერე კი წყენით
ვბუტბუტებ ჩემთვის,
რომ არ პატიობ
გულს გაუხედნავს.