რად მენატრება მუდამ ღამ,
მჭადიჯვრის სალი კლდენი,
ნარეკვავს ხიდი პატარა,
მისი ნაცარა მთები.
სკოლის გალავნის კედლები,
წინ ეკლესიის ხედით,
ახსოვს, ერთ ეზოს პატარას,
ჩემი ბავშვობის წლები.
ბაბოს გამომცხვარ ნაზუქით,
ხაბიძგინებით ხელში,
მინდვრად, გრძელნაწნავიანი
გოგო, ბატების მწყემსი.
ფანდურს სიმები დააწყდა,
მეცო-სოპრანოს მღერით,
მესტებს ძირები დააცვდა,
ჩემ მთიულურის ცეკვით.
ისევ ჩამესმის ზარის ხმა,
მიხმობს საბავშვო მერხი,
იქნებ,იმ მერხზე დავტოვე,
ჩემი უიღბლო ბედი.
მთვარევ, ჩამოდი ზეციდან,
ღამევ, გაყარე ბნელი,
ჩემ კლასელს შევყვარებივარ,
არ მასვენებს და მეტრფის.
ამ გახსენებით დაიწყო
ის,რაც მაწუხებს,მდევნის,
დამეხსენ, ლექსი გაივსო,
არდავიწყების ცრემლით.
ნანა სელეპანოვა - ჩემი ბავშვობის წლები
⏱️ 1 წთ.
👁️ 12
100%