მარაბდელი ზურია - ფეხებზე ჭრილა სუროს გახვევდა

ფეხებზე ჭრილა სუროს გახვევდა,
ჩუმად დაჰყრიდა ჯიბიდან ცოდვებს,
ღრუბლებს მიწაზე ისე აწვენდა
ვით ნოემბერი მაისის პოთლებს.

ნაწვალებ გზაზე ტოტებს ამტვრევდა
როგორც ფანდური თითებზე ნოტებს,
უსიტყვო კაცსაც სიტყვას ართმევდა,
თვითონ კი ჰყრიდა პირიდან დორბლებს,

მწარე სიტყვები გულზე გხვდებოდა
როგორც სალი ქვა ალესილ ნაჯახს,
და მსხვერპლის გული ემსგავსებოდა
მწვანე მდელოზე დაპრესილ ბბალახს,

თვითონ კი წყნარად ძილში წავიდა
უმტკივნეულოდ მოკვდა საწყალი,
გვერძე ჭიშკრიდან ღობეს გავიდა
არც კი დატოვა უკან ნაკვალი.

მისმა სიკვდილმა ბევრი ახარა
მაგრამ ვუყურებ ვხედავ ცხადია,
ზოგმა იმდენი ცრემლი დაღვარა
რამდენიც ალბათ ზღვასი წვეთია.

ტყეში გავიდეთ იქნებ გვეპოვნა
დარგული ჰქონია ბარში ხეხილი,
ოხ რამდენ ჩვენგანს ბოროტი გვეგონა
თურმე ყოპილა ჩვენზე კეთილი.