ო, რა გადაღლილი ბრუნავს ქვეყანა,
ო, რამხელა ცოდვა – მადლი ტრიალებს,
თუ მისმენ ახლა,
თუ გესმის ჩემი,
რა მაცდურად იშლება
ყოველ დილით ბებერი ვარდი...
მწუხრდება უკვე,
გადაიღალა ეს გული
სევდით და დარდით,
სადა ხარ! ნეტავ?
მონატრებამ გადათელა
ჩემი ბავშვობის ლამაზი წლები,
ჯვრების სიმძიმე დასწოლია
გაუბედურებულ
ცასა და მდელოს...
სუნთქავს ქვეყანა,
ბორგავს ქვეყანა
ვიღაცის ხათრით.
ვის რა მოელის?
ვინ იცის განა,
ამ დანისლულ
მთას და მდელოს
შევჰყურებთ ყველა...
სანამდე ღმერთო,
სანამდე ღმერთო,
გადაიღალა ეს გული
მწუხრით და დარდით,
თუ მისმენ ახლა
თუ გესმის ჩემი,
რა მაცდურად მთავრდება
ყოველი დღე
სიცოცხლის წლები...
მე ამ მდუმარე აღსარებით...
×